Libri i parë i Musës 32
1 Masanej Jakobi ka vazhdu rrugën e vet, edhe i kanë dalë përpara engjujt e Zotit.
2 Sapo Jakobi i ka pa, ka thanë: “Ky asht kampi i Zotit!” Për qata atij vendi ia ka lanë emnin Mahanajim.
3 Jakobi ka çu lajmëtarë përpara te vllau i vet Esau, në vendin e Seirit, në krahinën e Edomit.
4 Aj i ka porositë: “Thojani zotnisë tem, Esaut: ‘Shërbëtori yt Jakobi po të thotë: «Deri tash kom jetu nji kohë të gjatë te Labani.
5 Tash kom dema, gomarë e dele, edhe shërbëtorë e shërbëtore. Po ta çoj këtë lajm ty, zotnisë tem, që me ma tregu mirësinë tane.»’”
6 Mas nji kohe, lajmëtarët jonë kthy te Jakobi edhe i kanë thanë: “Na kena shku te vllau yt Esau. Aj tash po vjen drejt teje me 400 burra.”
7 Jakobi u tut fort edhe e ka kapë frika. Aj i ka nda në dy kampe njerëzit që i ka pasë me veti, bashkë me tufat e deleve e dhive, gjedhet edhe devetë.
8 Ka thanë: “Nëse Esau e sulmon njanin kamp, tjetri ka me mujtë me ikë.”
9 Masanej Jakobi i asht lutë Zotit: “O Zot i babës tem Abrahamit edhe Zot i babës tem Isakut, o Jehova, ti m’ke thanë: ‘Kthehu në vendin tand e te të afërmit e tu, edhe unë kom me të ba mirë.’
10 Unë s’e kom meritu krejt atë dashni besnike edhe besnikëri që ma ke tregu mu, shërbëtorit tand. Kur e kom kalu Jordanin, s’kom pasë kurgjo tjetër veç shkopin tem, e tash jom ba dy kampe.
11 Të lutna, më shpëto pi dorës së vllaut tem Esaut. Jom tutë pi tij, se mos po vjen e po më sulmon mu, edhe nanat bashkë me fëmijët e tyne.
12 Ti m’ke thanë: ‘Unë kom me të ba mirë, pa dyshim, edhe pasardhësit e tu kom me i ba si kokrrat e ranës buzë detit, aq shumë sa s’ka me mujtë kush me i numru.’”
13 Jakobi e ka kalu natën aty. Masanej ka marrë diçka pi pasunisë së vet si dhuratë për vllaun e vet Esau:
14 200 dhi, 20 cjep, 200 dele, 20 desh,
15 30 deve që u jepnin gji të vegjëlve të vet, 40 lopë, 10 dema, 20 gomarica edhe 10 gomarë meshkuj të rritun.
16 Jakobi ua ka dorëzu shërbëtorëve të vet tufat, njanën mas tjetrës, edhe ju ka thanë: “Kaloni përpara meje edhe leni pak largësi mes secilës tufë.”
17 Të parin e ka porositë: “Nëse të del përpara vllau jem Esau edhe të vet: ‘I kujt je ti? Ku po shkon? Të kujt jonë këto kafshë që i ke përpara?’,
18 ti thuj: ‘Jom i shërbëtorit tand Jakobit. Këto jonë dhuratë për zotninë tem Esau. Edhe vet Jakobi po vjen mas neve.’”
19 Jakobi ia ka dhanë të njejtin udhëzim edhe shërbëtorit të dytë, të tretit e krejt shërbëtorëve tjerë që shkonin mas tufave: “Qeshtu i thoni Esaut kur ta takoni.
20 Thojani edhe këtë: ‘Shërbëtori yt Jakobi asht mas neve.’” Se Jakobi ka menu me veti: “Nëse ia çoj nji dhuratë përpara edhe qeshtu e qetësoj, nashta ma vonë, kur ta shoh vet, ka me më pritë mirë.”
21 Qeshtu shërbëtorët kanë kalu përpara tij me dhuratën, kurse aj e ka kalu natën në kamp.
22 Ma vonë, gjatë natës, Jakobi u çu, i ka marrë dy gratë e veta, dy shërbëtoret e veta edhe njëmbëdhjetë djemtë e vet, edhe e ka kalu vaun e Jabokut.
23 I ka marrë ata edhe i ka çu matanë lumit. Edhe krejt qka ka pasë tjetër, e ka çu matanë.
24 Në fund, Jakobi ka mbetë vet. Atëherë nji burrë ka nisë me u përleshë me të, derisa u zbardh dita.
25 Kur burri e ka pa që s’po mundet me e mposhtë Jakobin, ia ka prekë nyjën e ijës, edhe gjatë përleshjes ajo i ka dalë pi vendit.
26 Atëherë burri i ka thanë: “Lëshom me shku, se po zbardhet dita.” Po Jakobi ia ka kthy: “S’të lëshoj pa më beku.”
27 Burri e ka vetë: “Qysh e ki emnin?” Aj i ka thanë: “Jakob.”
28 Atëherë burri i ka thanë: “Pi tashit s’ke me u qujt ma Jakob, po Izrael, se ti je përleshë me Zotin edhe me njerëzit, edhe në fund ia ke dalë.”
29 Masanej Jakobi e ka vetë: “Të lutna, kallxoma emnin tand.” Po burri ia ka kthy: “Pse po don me ma ditë emnin?” Masanej e ka beku Jakobin aty.
30 Për qata Jakobi ia ka lanë atij vendi emnin Peniel, se ka thanë: “Unë e kom pa Zotin ballë për ballë, e prapë kom mbetë gjallë.”
31 Dielli ka lindë mbi të kur aj ka kalu pranë Penuelit, po për shkak të ijës, aj çalonte.
32 Për qata, bijtë e Izraelit deri sot s’e kanë zakon me e hangër dellin e kofshës që asht te nyja e ijës. Se burri ia ka prekë Jakobit nyjën e ijës, pikërisht te ai dell.