Libri i dytë i Musës 7
1 Atëherë Jehova i tha Moisiut: “Unë të kom bo si Zot për faraonin, edhe Aroni, vllau yt, ka me konë pejgamberi yt.
2 Ti ki me ia thanë krejt urdhnat e mi Aronit. Masanej Aroni, vllau yt, ka me folë me faraonin, edhe faraoni ka me i lëshu izraelitët me dalë pi vendit të tij.
3 Po unë kom me leju që zemra e faraonit me u bo e fortë, edhe kom me bo shumë shenja e mrekulli në Egjipt.
4 Ama faraoni s’ka me ju ngu, e unë kom me e bo Egjiptin me e ni fuqinë e dorës teme. Me dënime të mëdhaja kom me i nxjerrë pi Egjipti krejt grupet e popullit tem, izraelitët.
5 Egjiptianët kanë me e kuptu për siguri që unë jom Jehova, kur ta shtrij dorën teme kundër Egjiptit edhe t’i nxjerr izraelitët pi mesi i tyne.”
6 Moisiu edhe Aroni kanë bo qysh u ka urdhnu Jehova. Pikërisht qashtu kanë vepru.
7 Moisiu i ka pasë 80 vjet, e Aroni 83 vjet, kur kanë folë me faraonin.
8 Masanej Jehova i tha Moisiut edhe Aronit:
9 “Kur faraoni t’ju thotë: ‘Boni nji mrekulli’, atëherë ti thuji Aronit: ‘Merre shkopin tand edhe gjuje për tokë para faraonit.’ Shkopi ka me u bo nji gjarpën i madh.”
10 Atëherë Moisiu edhe Aroni kanë hy te faraoni edhe kanë bo pikërisht qysh u ka urdhnu Jehova. Aroni e ka gjujtë shkopin e vet për tokë para faraonit edhe shërbëtorëve të tij, edhe shkopi u bo nji gjarpën i madh.
11 Po faraoni i ka thirrë njerëzit e mençëm edhe magjistarët. Edhe priftat magjistarë të Egjiptit e kanë bo të njejtën me magjitë e tyne.
12 Secili e ka gjujtë shkopin e vet për tokë, edhe shkopat u bonën gjarpënj të mëdhaj. Po shkopi i Aronit i ka përpi shkopat e tyne.
13 Prapëseprapë, zemra e faraonit u bo e fortë edhe aj s’i ka ngu, qysh e kishte thanë Jehova.
14 Masanej Jehova i tha Moisiut: “Zemra e faraonit s’po zbutet. Aj s’po pranon me e lëshu popullin me shku.
15 Nesër herët në mëngjes shko te faraoni. Kur aj të dalë te lumi Nil, ti dil e prite te bregu i lumit, që me e taku aty. Merre me veti edhe shkopin që u kthy në gjarpën.
16 Thuji: ‘Jehova, Zoti i hebrenjve, më ka çu te ti me të thanë: “Lëshoje popullin tem me shku, që me më shërby në shkretinë.” Po ti deri tash s’ke ngu.
17 Kështu thotë Jehova: “Pi kësaj ki me e kuptu që unë jom Jehova: Tash kom me e goditë ujin e Nilit me këtë shkop që e kom në dorë, edhe uji ka me u bo gjak.
18 Peshqit në Nil kanë me dekë, edhe lumi ka me kundërmu, sa që egjiptianët s’kanë me dasht ma me pi ujë pi Nilit.”’”
19 Masanej Jehova i tha Moisiut: “Thuji Aronit: ‘Merre shkopin tand edhe shtrije dorën përmbi krejt ujnat e Egjiptit, përmbi lumenjtë, kanalet, moçalet edhe krejt vendet ku ruhet uji, që krejt me u bo gjak.’ Në krejt Egjiptin ka me pasë gjak gjithkah, bile edhe në enët pi drunit edhe pi gurit.”
20 Menjiherë Moisiu edhe Aroni kanë bo pikërisht qysh u ka thanë Jehova. Aroni e ka shtri shkopin edhe me të e ka goditë ujin e Nilit, para syve të faraonit edhe shërbëtorëve të tij. Krejt uji i lumit u kthy në gjak.
21 Peshqit në lumë kanë dekë, edhe lumi ka nisë me kundërmu. Egjiptianët s’mujshin ma me pi ujë pi Nilit. Nëpër krejt Egjiptin ka pasë gjak.
22 Po priftat magjistarë të Egjiptit e kanë bo të njejtën me magjitë e tyne të fshehta. Për qata zemra e faraonit ka metë e fortë, edhe aj s’i ka ngu Moisiun edhe Aronin, qysh e kishte thanë Jehova.
23 Masanej faraoni u kthy në shpinë e vet, edhe as këtë sen s’e ka marrë seriozisht.
24 Atëherë egjiptianët kanë gërmu gjithkah përreth Nilit me gjetë ujë për me pi, se ujin e Nilit s’mujshin me e pi.
25 Mas asaj që Jehova e ka kthy ujin e Nilit në gjak, kanë kalu shtatë ditë.