Libri i dytë i Musës 14
1 Pastaj Jehovai i tha Moisiut:
2 „Thuju izraelitëve me u kthy edhe me e ngritë kampin para Pihahirotit, mes Migdolit edhe detit. Duhet me e ngritë kampin buzë detit, përballë Baal-Zefonit.
3 Atëherë faraoni ka me thanë për izraelitët: ‘Këta po sillen andej-knej nëpër vend. Kanë mbetë të bllokum në shkretinë.’
4 Unë kom me e lanë zemrën e faraonit me u ngurtësu. Aj ka me ju shku mbrapa, e unë kom me e tregu lavdinë teme përmes faraonit edhe krejt ushtrisë së tij. Edhe egjiptianët pa dyshim kanë me e ditë që unë jom Jehovai.“ E izraelitët kanë vepru bash qashtu.
5 Ma vonë, mbretit të Egjiptit i kanë kallxu që populli kishte ikë. Menjëherë faraoni edhe shërbëtorët e tij janë pendu që e kishin lëshu popullin me shku. Ata kanë thanë: „Qka kena ba kështu? Pse i kena lëshu izraelitët pi skllavnia jonë?“
6 Faraoni ka urdhnu me ia ba gati qerret e luftës edhe asht nisë bashkë me njerëzit e vet.
7 Aj i ka marrë me veti 600 qerre lufte të zgjedhuna, bashkë me krejt qerret tjera të luftës që i ka pasë Egjipti. Në secilën qerre ka pasë luftëtarë.
8 Kështu Jehovai e ka lanë zemrën e faraonit, mbretit të Egjiptit, me u ngurtësu. Faraoni u asht lëshu mbrapa izraelitëve, ndërkohë që ata po largoheshin plot guxim e besim.
9 Egjiptianët i kanë ndjekë pi mbrapa. Krejt qerret e luftës të faraonit, kalorësit edhe ushtria e tij i kanë mbërri izraelitët, derisa ata e kishin ngritë kampin buzë detit, te Pihahiroti, përballë Baal-Zefonit.
10 Kur faraoni u afru, izraelitët kanë kqyrë edhe i kanë pa egjiptianët tu ju ardhë mbrapa. Atëherë i ka kapë nji frikë e madhe edhe kanë nisë me i thirrë Jehovait për ndihmë.
11 Ata i kanë thanë Moisiut: „A s’ka pasë vorre në Egjipt, a? Pse na ke pru këtu me dekë në shkretinë? Qysh munde me na nxjerrë pi Egjiptit e me na pru këtu?
12 A s’të kemi thanë qysh në Egjipt: ‘Lena rahat, se ma mirë me ju shërby egjiptianëve’? Ma mirë me ju shërby egjiptianëve, sesa me dekë në shkretinë.“
13 Po Moisiu i tha popullit: „Mos u tutni! Qëndroni të fortë edhe kqyrni qysh Jehovai ka me ju shpëtu sot. Se këta egjiptianë që po i shihni sot, kurrë ma s’keni me i pa.
14 Vetë Jehovai ka me luftu për ju, e ju veç rrini të qetë edhe pritni.“
15 Pastaj Jehovai i tha Moisiut: „Pse po vazhdon me m’thirrë për ndihmë? Thuju izraelitëve me e çmontu kampin edhe me u nisë.
16 Ti çoje shkopin tand nalt edhe shtrije dorën përmi det. Ndaje detin, që izraelitët me mujt me kalu nëpër mes të detit, në tokë të thatë.
17 Unë kom me i lanë zemrat e egjiptianëve me u ngurtësu, që ata me ju shku mbrapa. Kështu kom me e tregu lavdinë teme përmes faraonit, krejt ushtrisë së tij, qerreve të luftës edhe kalorësve të tij.
18 Edhe egjiptianët pa dyshim kanë me e ditë që unë jom Jehovai, kur ta tregoj lavdinë teme përmes faraonit, qerreve të tij të luftës edhe kalorësve të tij.“
19 Atëherë melaqja e Zotit të vërtetë, që po ecte përpara kampit të izraelitëve, ka shku mbrapa tyne. Edhe shtylla e resë, që u konë përpara tyne, ka lëvizë edhe ka shku mbrapa tyne.
20 Kështu ajo ka ardhë mes kampit të egjiptianëve edhe kampit të izraelitëve. Në njanën anë reja ka ba terr, e në anën tjetër e ka ndriçu natën. Për qata, krejt natën asnjani kamp s’ka mujt me iu afru kampit tjetër.
21 Pastaj Moisiu e ka shtri dorën përmi det, e Jehovai e ka shty detin mbrapa me nji erë të fortë pi lindja, që ka fry krejt natën, derisa fundi i detit u tha. Uji u nda në dy anë.
22 Atëherë izraelitët kanë kalu nëpër mes të detit, në tokë të thatë, ndërsa uji u konë si mur në anën e djathtë edhe në anën e majtë të tyne.
23 Egjiptianët u janë lëshu mbrapa. Krejt kuajt e faraonit, qerret e tij të luftës edhe kalorësit e tij i kanë ndjekë izraelitët deri në mes të detit.
24 Kah mëngjesi, gjatë rojës së mëngjesit, Jehovai ka kqyrë pi shtylla e zjarrit edhe e resë kah kampi i egjiptianëve, edhe i ka shti në rrëmujë.
25 Aj ka ba që rrotat e qerreve të tyne me ju dalë vazhdimisht, kështu që mezi po mujshin me ecë përpara. Egjiptianët kanë bërtitë: „Duhet me ikë pi izraelitëve! Jehovai po lufton për ta kundër neve, egjiptianëve!“
26 Pastaj Jehovai i tha Moisiut: „Shtrije dorën përmi det, që uji me u kthy prapë edhe me i mbulu egjiptianët, qerret e tyne të luftës edhe kalorësit e tyne.“
27 Menjëherë Moisiu e ka shtri dorën përmi det, e kah mëngjesi uji u kthy prapë në vendin e vet, qysh u konë ma përpara. Derisa egjiptianët po mundoheshin me ikë pi ujit, Jehovai i ka gjujtë në mes të detit.
28 Uji që u kthy prapë i ka mbulu krejt qerret e luftës, kalorësit edhe krejt ushtrinë e faraonit, që u kishin shku mbrapa izraelitëve në det. As edhe nji pi tyne s’ka shpëtu gjallë.
29 Po izraelitët kanë kalu nëpër mes të detit, në tokë të thatë, e uji u konë si mur në anën e djathtë edhe në anën e majtë të tyne.
30 Kështu Jehovai e ka shpëtu Izraelin atë ditë pi duert e egjiptianëve, edhe izraelitët i kanë pa egjiptianët të vdekun, të shtrimë në breg të detit.
31 Izraelitët e kanë pa edhe fuqinë e madhe me të cilën Jehovai ka vepru kundër egjiptianëve. Atëherë populli ka nisë me pasë nji respekt të madh për Jehovain edhe me i besu Jehovait e shërbëtorit të tij, Moisiut.