Libri i dytë i Musës 16
1 Masanej ata u nisën pi Elimit. Ditën e 15-të të mujit të dytë, mas daljes së tyne pi Egjiptit, krejt bashkësia e izraelitëve ka mbrri në shkretinën e Sinit, që asht mes Elimit edhe Sinait.
2 Atëher krejt bashkësia e izraelitëve ja ka nis me u anku kundër Moisiut edhe Aaronit atje në shkretinë.
3 Izraelitët kanë thanë tu u anku: „Ah, sikur Jehovai me na pas lanë me dekë në Egjipt, kur rrijshim ngat tenxhereve me mish edhe hajshim bukë sa u ngopshim! Tash na keni pru këtu në shkretinë, që krejt ky popull me dekë unt.“
4 Atëher Jehovai i ka thanë Moisiut: „Unë kom me ju lshu bukë si shi pi qiellit. Secili pi popullit le të dalë me mledh aq sa i duhet për atë ditë. Kështu kom me i provu me pa a po e majnë ligjin tem a jo.
5 Po ditën e gjashtë, kur ta përgatisin atë që e kanë mledh, duhet me pasë dyfish ma shumë se qka mledhin ditëve tjera.“
6 Atëher Moisiu edhe Aaroni u kanë thanë krejt izraelitëve: „Sonte në mramje keni me e kuptu pa dyshim që Jehovai asht aj që ju ka nxjerrë pi Egjiptit.
7 Edhe nesër në mëngjes keni me e pa lavdinë e Jehovës, se Jehovai i ka ni ankesat që i keni ba kundër tij. E na kush jemi që po ankoheni kundër neve?“
8 Moisiu ka vazhdu me thanë: „Kur Jehovai t’ju japë mish sonte në mramje me hanger, edhe nesër në mëngjes bukë sa me u ngop, keni me e kuptu që Jehovai i ka ni ankesat tuja kundër tij. Na kush jemi? Ju s’po ankoheni kundër neve, po kundër Jehovës.“
9 Masanej Moisiu i ka thanë Aaronit: „Thuju krejt bashkësisë së izraelitëve: ‚Afrohuni para Jehovës, se aj i ka ni ankesat tuja.‘“
10 Kur Aaroni ua ka thanë këtë krejt izraelitëve, ata jonë kthy kah shkretina. Përnjiherë lavdia e Jehovës u shfaq në re.
11 Jehovai ka vazhdu me i thanë Moisiut:
12 „I kom ni ankesat e izraelitëve. Thuju atyne: ‚Kur t’vjen mramja, keni me hanger mish, e në mëngjes keni me hanger bukë sa me u ngop. Atëher keni me e ditë pa dyshim që unë jom Jehovai, Zoti juaj.‘“
13 Qat mramje kanë ardhë shkurtat edhe e kanë mbulu krejt kampin. E nesër në mëngjes ka pasë nji shtresë vese krejt përreth kampit.
14 Kur ajo shtresë vese ka avullu, në tokën e shkretinës ka metë diçka shumë e imët, si grimca të holla, të imëta si bryma.
15 Kur izraelitët e kanë pa, e kanë vetë njani-tjetrin: „Qka asht kjo?“ Se ata s’e kanë ditë qka u konë. Moisiu ua ka shpjegu: „Kjo asht buka që Jehovai po jua jep me hanger.
16 Jehovai e ka dhanë këtë urdhën: ‚Secili le të mledhë aq sa munet me hanger. Merrni nga nji Gọmer për secilin person, simas numrit të njerzve që i keni në çadrën tuaj.‘“
17 Atëher izraelitët ja kanë nis me mledh. Dikush ka mledh shumë, e dikush pak.
18 Kur e kanë matë me Gọmer, atij që ka mledh shumë s’i ka dalë tepër, e atij që ka mledh pak s’i ka dalë mangut. Secili ka mledh aq sa mujke me hanger.
19 Masanej Moisiu u ka thanë: „Kurrkush mos me lanë kurgjo pi saj deri nesër në mëngjes.“
20 Po ata s’e kanë ngu Moisiun. Disa e kanë lanë nji pjesë deri në mëngjes, e në të kanë dalë krimba edhe ka nis me kundërmu. Moisiu u idhnu me ta.
21 Çdo mëngjes, secili ka mledh aq sa mujke me hanger. E sa herë që dielli nxehej fort, ajo shkrihej.
22 Ditën e gjashtë kanë mledh dyfish ma shumë bukë, nga 2 Gọmer për person. Krejt prijësit e bashkësisë kanë ardhë te Moisiu edhe ia kanë kallxu këtë.
23 Aj u ka thanë: „Asht qysh ka thanë Jehovai. Nesër ka me konë ditë pushimi të plotë, nji sabat i shenjtë për Jehovën. Piqeni edhe zieni atë që ju duhet. E qka ju tepron, runie deri nesër në mëngjes.“
24 Ata e kanë rujt deri të nesërmen në mëngjes, qysh i ka urdhnu Moisiu. S’ka kundërmu edhe s’ka pasë as krimba në të.
25 Masanej Moisiu u ka thanë: „Hane sot, se sot asht sabat për Jehovën. Sot s’keni me gjetë kurgjo jashtë.
26 Gjashtë ditë keni me e mledh, po ditën e shtatë, në sabat, s’ka me pasë kurgjo.“
27 Po ditën e shtatë, disa prapë kanë dalë me mledh, ama s’kanë gjetë kurgjo.
28 Atëher Jehovai i ka thanë Moisiut: „Deri kur keni me refuzu me i majt urdhnat edhe ligjet e mia?
29 Mos harroni që Jehovai ju ka dhanë sabatin. Për qata, ditën e gjashtë ju jep bukë për dy ditë. Ditën e shtatë secili le të rrijë aty ku asht. Kurrkush mos të largohet pi venit të vet.“
30 Kështu populli e ka majt sabatin ditën e shtatë.
31 Izraelitët e kanë qujt atë bukë mana. Ajo u konë e bardhë si fara e koriandrit edhe e ka pasë shijen si kulaç i hollë me mjaltë.
32 Masanej Moisiu ka thanë: „Jehovai e ka dhanë këtë urdhën: ‚Ndajeni nji Gọmer pi saj edhe runie për brezat që kanë me ardhë. Kështu ata kanë me mujt me e pa bukën që ju kom dhanë me hanger në shkretinë, kur ju kom nxjerrë pi Egjiptit.‘“
33 Atëher Moisiu i ka thanë Aaronit: „Merre nji enë, shtine mrena nji Gọmer mana edhe vnone para Jehovës. Le të ruhet për brezat që kanë me ardhë.“
34 Qysh Jehovai e ka urdhnu Moisiun, Aaroni e ka vnu para Dëshmisë për me e rujt.
35 Izraelitët kanë hanger manë për 40 vjet, derisa kanë mbrri në nji tokë ku jetojshin njerz. Kanë hanger manë derisa kanë mbrri te kufini i tokës së Kạnanit.
36 Nji Gọmer asht e dhjeta pjesë e nji Ẹpha.