Letra e parë e Samuelit 21
1 Ma vonë, Davidi ka ardh n'Nob te prifti Ahimeleku. Ahimeleku i ka dal përpara tu u dridhë edhe e ka vet: „Pse ke ardh vet? Pse s'asht kërkush me ty?“
2 Davidi i ka thanë priftit Ahimelek: „Mbreti m'ka dhonë nji detyrë edhe m'ka thanë: ‘Kërkush s'duhet me marrë vesh për këtë punë, as për urdhnat që t'i kom dhonë.’ Me djemtë e mi jom marrë vesh me u taku n'nji vend t'caktum.
3 Nëse i ki pesë bukë, t'lutna m'i jep, a qka do që ki aty.“
4 Prifti ia ka kthy: „Bukë t'zakonshme s'ka, veç bukë t'shejtë, po me kusht që djemtë me u pas mbajt larg grave.“
5 Atëherë Davidi i ka thanë: „Qysh edhe herave tjera kur kom dal n'luftë, edhe kësaj here gratë i kemi majt larg nesh. Nëse trupat e djemve jonë t'shejtë edhe kur dalin për nji punë t'zakonshme, sa ma shumë atëherë sot!“
6 Atëherë prifti ia ka dhonë bukën e shejtë, se tjetër bukë s'ka pas. Ato bukë që rrishin para Jehovait veç u konë hjekë ditën e zakonshme kur ndërroheshin, edhe n'vend t'tyne i kanë vnu bukë t'freksëta.
7 Qat ditë aty u konë edhe nji shërbëtor i Saulit, që u desht me nejt aty para Jehovait. Aj e ka pas emrin Doeg, u konë edomit, edhe u konë kryetari i barinjve t'dhenve t'Saulit.
8 Davidi i ka thanë Ahimelekut: „A ki naj shtizë a naj shpatë këtu? Unë s'e kom marrë shpatën teme, as armët tjera, se puna që ma ka dhonë mbreti u konë shumë urgjente.“
9 Prifti ia ka kthy: „Këtu e kemi shpatën e filistinit Goliat, që e ke vra n'luginën e Elës. Asht mrapa efodit, e pshtjellun me nji pëlhurë. Nëse e don, merre, se veç ajo asht këtu.“ Davidi i ka thanë: „Ma t'mirë se ajo s'ka. Ma jep!“
10 Po qat ditë Davidi ka vazhdu rrugën edhe, tu ik pi Saulit, n'fund ka mrrit te Akishi, mbreti i Gathit.
11 Shërbëtorët e Akishit i kanë thanë mbretit t'vet: „Po ky asht Davidi, mbreti i
atij vendi! A s'asht ky për të cilin kanë këndu e kanë kërcy
tu e lavdru: ‘Sauli i ka vra me mijëra, e Davidi me dhjetëra mijëra’?“
12 Davidi i ka marrë shumë seriozisht këto fjalë edhe u tut shumë pi Akishit, mbretit t'Gathit.
13 Për qata, para tyne u shtir sikur e ka lshu mendja edhe mes tyne u sill si i çmendun. Ka shkarravit në dyert e portës edhe pështyma i ka rrjedh n'mjekër.
14 Atëherë Akishi ju ka thanë shërbëtorëve t'vet: „A s'po e shihni që ky njeri asht i çmendun? Pse po ma bini mu këtu?
15 A s'i kom boll t'çmendun këtu, që tash edhe ky me ardh me u sillë si i çmendun para meje? A duhet me e lshu këtë njeri n'shpinë teme?“