Letra e dytë e Samuelit 24
1 Zemërimi i Jehovait u kall prapë kundër Izraelit, kur Davidi u shty me bo këtë: “Shko e numëroje popullin e Izraelit edhe t'Judës.”
2 Atëherë mbreti i tha Joabit, komandantit t'ushtrisë, që u konë aty me to: “Shko, t'lutna, nëpër krejt fiset e Izraelit, pi Danit deri n'Beershebë, edhe regjistroje popullin, që me ditë sa veta jonë.”
3 Po Joabi i tha mbretit: “Jehovai, Zoti yt, e shtoftë popullin 100 herë ma shumë, edhe zotnia jem, mbreti, e paftë këtë me sytë e vet. Po pse po don zotnia jem, mbreti, me e bo nji sen t'tillë?”
4 Po mbreti prapë e bani si tha vetë, e jo si i thanë Joabi edhe komandantat e ushtrisë. Atëherë Joabi edhe komandantat e ushtrisë u nisën me e regjistru popullin e Izraelit.
5 Ata e kaluan Jordanin edhe e ngulën kampin te Aroeri, në anën e djathtë të qytetit që u konë n'mes t'luginës. Masanej vazhduan kah gaditët edhe shkuan n'Jaser.
6 Mandej shkuan n'Gilead edhe n'vendin e Tahtim-Hodshit, masanej vazhduan n'Dan-Jaan edhe, tue bo nji kthesë, shkuan kah Sidoni.
7 Rruga i çoi te kalaja e Tirit edhe nëpër krejt qytetet e hivitëve edhe t'kananitëve, e n'fund mbërritën n'Negeb t'Judës, te Beersheba.
8 Kështu kaluan nëpër krejt vendin edhe mas 9 mujve e 20 ditëve mbërritën n'Jerusalem.
9 Atëherë Joabi ia tregoi mbretit numrin e burrave që i kishin regjistru: n'Izrael u konë 800 000 burra që luftojshin me shpatë, kurse n'Judë 500 000 burra.
10 Mas numërimit, Davidit filloi me i rreh zemra fort. Aj i tha Jehovait: “Kom bo mëkat t'madh me këtë që e bona. E tash, Jehova, t'lutna, falja shërbëtorit tand këtë faj, se kom bo nji marri t'madhe!”
11 Kur Davidi u çu n'mëngjes, Gadit, profetit që shihte vegime për Davidin, i erdh nji fjalë pi Jehovait:
12 “Shko e thuj Davidit: ‘Kështu po thotë Jehovai: «Po t'i jap tri mundësi. Zgjedhe cilën pi tyne ka me ta bo.»’”
13 Kështu Gadi erdh te Davidi edhe i tha: “A po don me pas shtatë vjet uri n'vendin tand? Apo ma mirë me ikë tri muj pi armiqve tu që kanë me t'ndjekë? Apo me pas murtajë tri ditë n'vendin tand? Mendo mirë qka duhet me i thanë atij që m'ka çu.”
14 Davidi i tha Gadit: “Shumë ngushtë jom. T'lutna, ma mirë t'bimë n'dorë t'Jehovait, se aj ka shumë dhimt. Veç mos m'le me ra n'dorë t'njerëzve.”
15 Atëherë Jehovai e lëshoi murtajën n'Izrael, pi mëngjesit deri n'kohën e caktume, edhe pi Danit deri n'Beershebë vdiqën 70 000 njerëz.
16 Kur engjëlli e zgjati dorën kah Jerusalemi me e shkatërru, Jehovait i erdh keq për atë fatkeqësi edhe i tha engjëllit që po e shkatërronte popullin: “Mjaft! Ule dorën!” Engjëlli i Jehovait u konë atëherë afër lëmit t'Araunës, jebusitit.
17 Kur Davidi e pa engjëllin që po i vriste njerëzit, i tha Jehovait: “Unë kom bo mëkat, unë e kom fajin! Po këto dele t'shkreta, qka kanë bo ato? T'lutna, m'ndëshko mu edhe shpinë e babës tem.”
18 Po atë ditë, Gadi erdh te Davidi edhe i tha: “Hyp te lëmi i Araunës, jebusitit, edhe ndërtoja atje nji altar Jehovait.”
19 Kështu Davidi hypi, qysh e kish urdhnu Jehovai përmes Gadit.
20 Kur Arauna e pa mbretin edhe shërbëtorët e tij tu hyp kah aj, doli menjëherë jashtë edhe u përkul para mbretit, me fytyrë për toke.
21 Arauna e pyeti: “Pse ka ardh zotnia jem, mbreti, te unë, shërbëtori i tij?” Davidi i tha: “Me ta ble lëmin edhe me ia ndërtu aty nji altar Jehovait, që me u nalë kjo murtajë që po e mundon popullin.”
22 Po Arauna i tha Davidit: “Le ta merr zotnia jem, mbreti, edhe le t'bojë kurban qka t'i doket e drejtë. Qe ku i ke qetë për kurbanin që digjet krejt, edhe saninë e shirjes bashkë me zgjedhën e qeve munesh me i marrë për dru me i djegë.
23 Unë, Arauna, krejt këto po t'i jap ty, o mbret.” Masanej Arauna i tha edhe: “Jehovai, Zoti yt, të bekoftë.”
24 Po mbreti i tha Araunës: “Jo, unë patjetër kom me t'i pagu. S'kom me i bo Jehovait, Zotit tem, kurbane që digjen krejt e që s'më kushtojnë kurgjo.” Kështu Davidi e bleu lëmin edhe qetë për 50 sikla argjendi.
25 Davidi e ndërtoi aty nji altar për Jehovain edhe bani kurbane që digjen krejt edhe kurbane t'bashkësisë. Atëherë Jehovai e dëgjoi lutjen për vendin edhe murtaja n'Izrael u nal.