Letra e dytë e Mbreterve 6
1 Djemtë e profetëve i kanë thanë Elisës: „Qysh po e sheh edhe ti, vendi ku po rrimë bashkë me ty asht tepër i ngushtë.
2 Na len, t'lutna, me shku te Jordani. Atje secili pi neve munet me marrë ka nji trung druni, e masanej me ndërtu nji vend ku me nejt.“ Elisa u ka thanë: „Shkoni.“
3 Njoni pi tyne i ka thanë: „Zotni jem, a po vjen edhe ti me neve, t'lutna?“ Aj iu ka përgjigj: „Po vij me ju.“
4 Kështu aj ka shku me ta te Jordani, e ata kanë nisë me i pre drujt.
5 Tu i pre drujt, njonit i ka ra hekuri i sakicës n'ujë. Aj ka bërtitë: „O zotni jem, u konë e marrun hua!“
6 Njeriu i Zotit të vërtetë e ka pytë: „Ku t'ka ra?“ Aj ia ka kallxu vendin. Atëherë Elisa e ka pre nji copë druni, e ka gjujt aty edhe e ka bo hekurin e sakicës me notu mbi ujë.
7 Aj i ka thanë: „Nxirre.“ Burri e ka kapë edhe e ka nxjerrë.
8 Mbreti i Sirisë ka dalë në luftë kundër Izraelit. Ka bisedu me njerëzit e vet edhe u ka thanë ku don me e ngrit kampin bashkë me ta.
9 Atëherë njeriu i Zotit të vërtetë i ka çu fjalë mbretit të Izraelit: „Mos kalo kah ai vend, se sirianët kanë me zhdryp aty.“
10 Kështu mbreti i Izraelit i ka lajmëru njerëzit n'atë vend për t'cilin e ka paralajmëru njeriu i Zotit të vërtetë. Mbreti u paralajmëru vazhdimisht edhe u ka nejt larg atyne vendeve. Kjo ka ndodhë disa herë.
11 Për këtë arsye, mbreti i Sirisë u nervozu shumë edhe i ka thirr njerëzit e vet. I ka pytë: „Kush pi jush asht në anën e mbretit të Izraelit? Folni!“
12 Atëherë njoni pi shërbëtorëve të tij i ka thanë: „Askush, o zotni jem mbret! Elisa, profeti n'Izrael, po ia kallxon mbretit të Izraelit edhe fjalët që ti i thu n'dhomën tane të gjumit.“
13 Mbreti ka urdhnu: „Shkoni edhe merrni vesh ku asht. Pastaj kam me çu njerëz atje me e kapë.“ Ma vonë i ka ardhë lajmi: „Aj asht n'Dothan.“
14 Menjëherë mbreti e ka çu atje nji ushtri të madhe me kuaj edhe karroca lufte. Ata kanë ardhë natën edhe e kanë rrethu qytetin.
15 Kur shërbëtori i njeriut të Zotit të vërtetë u çu herët n'mëngjes edhe doli jashtë, e ka pa që qyteti u konë i rrethum pi nji ushtri me kuaj edhe karroca lufte. Atëherë ka bërtitë: „O zotni jem! Qka kemi me bo tash?“
16 Elisa e ka qetësu edhe i ka thanë: „Mos u tut! Ata që jonë me neve jonë ma shumë se ata që jonë me ta.“
17 Pastaj Elisa i ka bo lutje Jehovait: „O Jehova, t'lutna, çelja sytë që me mujt me pa.“ Menjëherë Jehova ia ka çelë sytë shërbëtorit. Përnjiherë aj e ka pa që malet përreth Elisës jonë konë plot me kuaj edhe karroca lufte pi zjarri.
18 Kur sirianët kanë zhdryp te Elisa, aj i ka bo lutje Jehovait: „T'lutna, baji këta njerëz të verbër.“ Atëherë Jehova i ka verbu, qysh iu ka lutë Elisa.
19 Pastaj Elisa u ka thanë: „Jeni n'rrugë të gabume, edhe ky s'asht qyteti që po e lypni. Ejani mas meje, e unë kam me ju çu te njeriu që po e kërkoni.“ Po aj i ka çu n'Samaria.
20 Kur kanë mbërri n'Samaria, Elisa ka thanë: „O Jehova, çelju sytë që me mujt me pa.“ Atëherë Jehova ua ka çelë sytë, e ata e kanë kuptu që jonë konë bash n'mes të Samarisë.
21 Kur mbreti i Izraelit i ka pa, e ka pytë Elisën: „A me i vra, o baba jem? A me i vra?“
22 Elisa i ka thanë: „Mos i vra. A i vret ti ata që i ke nxanë rob me shpatën edhe harkun tand? Jepju bukë edhe ujë. Le t'hanë e le t'pijnë, edhe masanej le t'kthehen te zotnia i tyne.“
23 Atëherë mbreti ua ka shtru nji sofër të madhe, e ata kanë hangër edhe kanë pi. Masanej i ka lshu me shku, edhe ata jonë kthy te zotnia i tyne. Pi asaj kohe, çetat e sirianëve që bojshin plaçkitje s'kanë hy ma kurrë n' territorin e Izraelit.
24 Mas kësaj, Ben-Hadadi, mbreti i Sirisë, e ka mbledhë krejt ushtrinë e vet, ka shku n'Samaria edhe e ka rrethu qytetin.
25 Për këtë arsye, n'Samaria u bo nji uri shumë e madhe. Qyteti u konë i rrethum aq gjatë, sa koka e nji gomari ka kushtu 80 copë argjendi, kurse nji çerek kabi pleh pëllumbash ka kushtu 5 copë argjendi.
26 Nji ditë, kur mbreti i Izraelit po ecte mbi murin e qytetit, nji grue i ka thirrë: „O zotni jem mbret, ndihmom!“
27 Aj i ka thanë: „Nëse Jehova s'të ndihmon, qysh muj unë me t'ndihmu? A mos me t'dhanë diçka pi lëmit ku shihet gruni, pi vendit ku shtrydhet rrushi, a pi presës së vajit?“
28 Pastaj mbreti e ka pytë: „Qka ka ndodhë?“ Ajo iu ka përgjigj: „Kjo grue më ka thanë: ‚Ma jep djalin tand. Sot e hamë atë, e nesër e hamë djalin tem.‘
29 Kështu e kemi gatu djalin tem edhe e kemi hangër. Ditën tjetër i kom thanë: ‚Ma jep djalin tand që me e hangër.‘ Po ajo e ka mshefë.“
30 Kur mbreti i ka ni fjalët e grusë, i ka shqy rrobat e veta. Derisa po ecte mbi mur, populli e ka pa që nën rrobat e veta kishte veshë tesha pi thesi.
31 Pastaj u betu: „Zoti le t'ma kthejë dyfish, nëse sot s'ia pres kryt Elisës, djalit të Shafatit!“
32 Elisa u konë ulë n'shpinë e vet bashkë me pleqtë, kur mbreti e ka çu nji lajmëtar përpara vetes. Ende pa mbërri lajmëtari, Elisa u ka thanë pleqve: „A e patë që ky djali i nji vrasësi e ka çu dikon me ma pre kryt? Kqyrni, kur t'vjen aj, mshelne derën edhe mbajeni fort të mbyllun. A s'po ia nini veç hapat zotnisë të vet mas tij?“
33 Derisa Elisa hala po folke me ta, lajmëtari ka mbërri, e mbreti ka thanë: „Kjo fatkeqësi po vjen pi Jehovait. Pse me prit unë edhe ma gjatë Jehovain?“