Kangë t'shejta 104
1 Du me e lavdu Jehovën.
O Jehova, Zoti jem, ti je shumë i madh.
Je veshë me madhështi e me shkëlqim.
2 Ti je mbulu me dritë si me nji petk.
Qiellin e shtrin si pëlhurën e nji tende.
3 Aj i ka ngulë trarët e dhomave të veta
të nalta në ujërat nalt, retë i ban
qerre për veti e shkon mbi krahët e erës.
4 Engjëjt e vet i ban shpirtra, e shërbëtorët
e vet i ban zjarr që përpin gjithçka.
5 Aj e ka ngulitë tokën fort mbi themelet e saj.
Ajo s'ka me lëvizë pi vendit kurrë, përjetë.
6 Ti e ke mbulu tokën me ujë të thellë si me nji petk.
Ujërat kanë qëndru mbi male.
7 Me fjalën tande të fuqishme ato kanë ikë.
Kur ka gjëmu bubullima jote, ato kanë ikë të tmerrume –
8 malet jonë ngritë, luginat jonë ulë –, e ujërat
kanë shku te vendi që ua ke caktu.
9 Ti ua ke caktu nji kufi që mos me e
kalu, që mos me e mbulu kurrë ma tokën.
10 Aj ban që pi burimeve me rrjedhë prroje
n'për lugina, e ato shkojnë dredha-dredha mes maleve.
11 Ato u japin ujë krejt kafshëve të egra të
fushës, e gomarët e egër e shuajnë etjen.
12 Mbi to pushojnë zogjtë e qiellit, e ndër
gjethet e denduna i këndojnë kangët e veta.
13 Aj i ujit malet pi dhomat e veta të nalta.
Toka ngopet me frytin e punëve tua.
14 Aj ban me u rritë bari për
bagëtinë edhe bimët që njerëzit munden me i
përdorë, për me nxjerrë ushqim pi toka:
15 verë që ia gëzon zemrën njeriut, vaj
që ia ban fytyrën me shkëlqy edhe
bukë që ia forcon zemrën njeriut vdekatar.
16 Drunjtë e Jehovait ngopen, kedrat e
Libanit që aj i ka mbjellë,
17 aty ku zogjtë i bojnë foletë.
Lejleku e ka shpinë ndër drunjtë e dëllinjës.
18 Malet e nalta janë për dhitë e egra të
malit, e damanët gjejnë strehë ndër shkambijtë e çamë.
19 Aj e ka bo hanën për me i caktu kohët e vendosuna.
Dielli e din mirë kur ka me perëndu.
20 Ti e lëshon terrin, e bjen nata, e krejt
kafshët e egra të pyllit dalin e sillen andej-këndej.
21 Luanët e rij ulërijnë për gjahun e vet
edhe e lypin ushqimin që vjen pi Zotit.
22 Kur del dielli, ata tërhiqen
e shtrihen n'shpellat e veta.
23 Njeriu del me punu
edhe mundohet deri n'mbramje.
24 Sa shumë vepra i ke bo, o Jehova!
Krejt i ke bo me mençuni.
Toka asht plot me ato që i ke kriju.
25 Ja ku asht deti, kaq i madh e i gjanë,
ku lëvizin gjallesa pa numër, të vogla e të mëdha.
26 Anijet kalojnë n'për të, edhe Leviatani, që ti
e ke formu për me lujtë aty.
27 Krejt ato presin te ti, që ti
me ua dhanë ushqimin n'kohën e duhun.
28 Qka u jep ti, ato e mbledhin.
Kur ti e çel dorën, ato ngopen me të mira.
29 Kur e fsheh fytyrën, ato shqetësohen.
Kur ua merr frymën, vdesin e kthehen n'pluhun.
30 Kur e dërgon frymën tande, ato krijohen, e ti
e ban prapë të re faqen e tokës.
31 Lavdia e Jehovait ka me mbetë përgjithmonë.
Jehovai ka me u gëzu me veprat e veta.
32 Aj e kqyr tokën, e ajo dridhet.
Aj i prek malet, e ato qesin tym.
33 Kam me i këndu Jehovait tanë jetën tem.
Kam me i këndu kangë Zotit tem sa t'jom gjallë.
34 Uroj që mendimet e mia me i pëlqy atij.
Jehovai ka me konë gëzimi jem.
35 Gjynahqarët kanë me u zhdukë pi tokës, e të këqijtë s'kanë me ekzistu ma.
Du me e lavdu Jehovën.
Lavdojeni Jahun!