Obadia 1
1 Vegimi i Obadjas: Qeshtu thotë Zotnia
Sovran Jehova për Edomin: „Kemi ni
nji lajm pi Jehovait, nji i dërgum
asht çu te popujt: ‘Çohuni, të
bohemi gati për luftë kundër Edomit!’“
2 „Të kom bo të vogël e pa rëndësi mes popujve.
Të përbuzin shumë.
3 Zemra jote mendjemadhe të ka mashtru, ty
që jeton nëpër strehat e shkambinjve, që
jeton nalt edhe menon me veti: ‘Kush
ka me më zhdryp poshtë në tokë?’
4 Edhe nëse hyp e vendosesh nalt si shqiponja,
a edhe nëse e bon folenë mes yjve, unë
kom me të zhdryp pi atje“, thotë Jehovai.
5 „Nëse hajnat kishin ardhë te ti, ata që vjedhin
natën, sa keq ke me u shkatërru! A
s'kishin vjedhë veç qka kishin dashtë? Apo nëse kishin
ardhë ata që e mbledhin rrushin, a s'kishin
lanë pak rrush për me u mbledhë ma vonë?
6 Oh, sa shumë e kanë kontrollu Esaun!
Qysh ia kanë gjetë krejt thesaret e mshefta!
7 Të kanë shty deri te kufini. Krejt aleatët
e tu të kanë mashtru. Burrat me të
cilët ke pasë paqe të kanë mujtë. Ata që
hanë bukë me ty kanë me ta ngrehë
nji kurth, po ti s'ke me e vërejtë.
8 Atë ditë“, thotë Jehovai, „a s'kom me i
zhdukë të mençmit në Edom edhe aftësinë
me i dallu gjanat në malet e Esaut?
9 Edhe luftëtarët e tu kanë me u tutë, o Teman, se
krejt ata në malet e Esaut kanë me u zhdukë.
10 Për shkak të dhunës që ia ke
bo vllaut tand Jakobit, turpi ka me të
mbulu edhe ke me u zhdukë përgjithmonë.
11 Atë ditë kur ti ke nejtë anash pa bo kurgjo, kur
të hujt ia kanë marrë ushtrinë rob, kur njerzit pi vende
tjera kanë hi nëpër portën e tij edhe kanë gjujt
short për Jerusalemin, ti je sillë njisoj si njoni pi tyne.
12 Mos u gëzo për fatkeqësinë që e ka gjetë vllaun tand, mos
u gëzo për shkatërrimin e popullit të Judës ditën kur i vjen
fundi, edhe mos fol me mendjemadhësi ditën kur aj asht në hall.
13 Mos hyn në portën e popullit tem ditën kur e godet
fatkeqësia, mos u gëzo për mjerimin e tij ditën kur e godet
fatkeqësia, edhe mos ia merr pasuninë ditën kur e godet fatkeqësia.
14 Mos rri në udhëkryq për me i vra ata që po ikin, edhe
mos i dorëzo ata që kanë shpëtu ditën kur jonë në hall.
15 Se dita kur Jehovai ka me dalë kundër krejt popujve asht afër.
Qka u ke bo tjerëve, kanë me ta bo edhe ty.
Qysh je sillë me tjerët, qashtu kanë me u sillë edhe me ty.
16 Se qysh keni pi ju në malin tem të shenjtë,
qashtu krejt popujt kanë me pi pa nalë pi zemërimi
jem. Kanë me pi e kanë me e gëlltitë
krejt, edhe kanë me u bo sikur s'kanë ekzistu kurrë.
17 Ama në malin Sion kanë me konë ata që kanë shpëtu,
edhe aj mal ka me konë i shenjtë. Edhe shpia e
Jakobit ka me e marrë për veti atë që i takon.
18 Shpia e Jakobit ka me u bo zjarm, shpia
e Jozefit ka me u bo flakë, e
shpia e Esaut ka me u bo si kashtë.
Ata kanë me ia shti zjarrin edhe kanë me
e djegë krejt, edhe kërkush pi shpisë së
Esaut s'ka me shpëtu, se vet Jehovai ka folë.
19 Ata kanë me e marrë për veti Negebin edhe malet
e Esaut, Shefelën edhe tokën e filistinëve. Kanë me e
marrë për veti krahinën e Efraimit edhe krahinën e
Samarisë, e Benjamini ka me e marrë për veti Gileadin.
20 Ata pi populli i Izraelit që janë marrë rob pi këtij muri mbrojtës, kanë me e
marrë për veti tokën e kananitëve deri në Zarefat. Edhe ata që janë marrë rob pi
Jerusalemit e që u konë në Sefarad, kanë me i marrë për veti qytetet e Negebit.
21 Edhe shpëtimtarët kanë me hyp në malin
Sion, për me gjyku malet e Esaut, edhe
pushteti mbretnor ka me i taku Jehovait.“