Marku 2: Unterschied zwischen den Versionen
Nexhat (Diskussion | Beiträge) Keine Bearbeitungszusammenfassung |
Gane (Diskussion | Beiträge) KKeine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| (7 dazwischenliegende Versionen von 3 Benutzern werden nicht angezeigt) | |||
| Zeile 1: | Zeile 1: | ||
{{Textstatus | {{Textstatus | ||
| Status = Bearbeitung | | Status = Bearbeitung | ||
}} | }} | ||
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️ | ||
<br><br> | |||
<sup>1</sup> Mas do ditëve, ai u kthy apet në Kapernaum, dhe u perhap fjala që ai osht në shpi. <sup>2</sup> Te ajo shpi u mledhen kaq shum njerz, sa qe mo nuk kish ven kërkun, as te dera e shpisë. Jezusi po rrike me ta edhe po ju kallxojke lajmin e mirë. <sup>3</sup> At’her ja prunë nji njeri të paralizum, qe e qojshin katër veta. <sup>4</sup> Se prej kallabllakut nuk mujshin me e pru drejt te Jezusi. U ngjiten në kulm, e çelen kulmin përmi venin ku u kon Jezusi, e bon nji birë me hij mrena edhe e lëshun posht shtratin ku nejke ai i paralizumi. <sup>5</sup> Kur e pa Jezusi sa besim kishin ata, i tha atij të paralizumit: “Djali jem, gabimet tua jan falë.” <sup>6</sup> Aty jan kane ulë edhe do mësus të ligjit, e po menonin me veti në zemer: <sup>7</sup> “Qysh po guxon ky me fol kshtu? Ky po e shan Zotin. Veç Zoti munet me falë gabimet, kërkush tjetër jo.” <sup>8</sup> Jezusi menjiherë e kuptoj në veti qka po menojshin ata, dhe ju tha: “Pse po i shtini kto mendime në zemrat e juve? <sup>9</sup> Qysh osht ma lehtë? Me i thanë këtij të paralizumit: ‘Gabimet t’u kan falë’, a me i thanë: ‘Çohu, merre shtratin edhe ec’?’ <sup>10</sup> Po veç që me dit ju se Djali i njeriut e ka autoritetin këtu në tokë me i falë gabimet…” Edhe iu drejtu atij të paralizumit: <sup>11</sup> “Une po të thom ty: çohu, merre shtratin ton edhe shko në shpi.” <sup>12</sup> Ai menjiherë u çu, e mori shtratin edhe doli para syve të krejtve. Njerzt u habiten, e lavduen Zotin edhe thojshin: “Kurr nuk kemi pa diqka qeshtu!” | |||
<sup>1</sup> Mas | <br> | ||
<sup>13</sup> Kur po kalonte apet Jezusi kah deti, u mblodhen shumë njerz dhe ai nisi me i msu. <sup>14</sup> Tu ecë Jesusi, e pa Levin, djalin e Alfeut, tu nejt në zyrën ku mblidhen paret. I tha: “Hajde mas meje.” Levi u çu edhe shkoi meniher mas tij. <sup>15</sup> Ma von Jezusi u kon për darkë ne shpin e Mateut | |||
<sup>13</sup> Kur po kalonte apet Jezusi kah deti, u mblodhen | . Shum njerz qe i mbledhin paret per shtet dhe mëkatart hanin bashkë me Jezusin edhe nxonsat e tij, se shumë prej tyne kishin fillu me shku mas tij. <sup>16</sup> Kur e panë qe Jesusi po han dreke, me mëkataret e me ata njerz qe i mledhin paret per shtet,skribet dhe farisejt i kan thanë nxonsave të tij: “Po qysh po ha ky me keta njerz gabimqar?” <sup>17</sup> Jezusi kur i ngoj, ju tha: “Mjekun nuk e lypin ata qe jon shnosh, por ata qe jon te smut. Une s’jom ardh me i thirrë të drejtit, por ata qe bajn gabime.” | ||
<br> | |||
<sup>18</sup> Nxonsat e Gjonit edhe farisejt bajshin | <sup>18</sup> Nxonsat e Gjonit edhe farisejt bajshin agjerim. Ata erdhën te Jezusi edhe e vetën: “Nxonsat e Gjonit po ninojn, edhe nxonsat e farisejve po ninojn, veç nxonsat e tu jo. Pse jo?” <sup>19</sup> Jezusi ju tha: “Shokët e dhandrit a munen me agjëru ose ninu sa osht dhëndri me ta? Sa e kanë dhëndrin me veti, nuk munen me agjëru . <sup>20</sup> Ka me ardh dita kur dhandri ka mu largu prej tyne. At ditë atëher ata kan me agjëru . <sup>21</sup> Kurrkush s’e harrnon nji tesh ose mantill të vjetër, me nji copë të re, që kur hyn ne uje copa ajo mlidhet dhe prishet hala ma keq . , . <sup>22</sup po kerkush nuk e qet veren e re në kazana të vjeter. Se vera e re e prish lekuren qe e man veren ,edhe vera derdhen e shkon dam.Veren e re e qesin në kazane të rij. | ||
<br> | |||
<sup>23</sup> | <sup>23</sup> Në një sabat, kur po kalojke Jezusi nëpër arat me grun, nxonsat e tij tu ecë fillun me keput bishtat e grunit. <sup>24</sup> Farisejt i thanë: “Kqyre qka po bajn ata! Po bajn diqka qe nuk lejohet në sabat.” <sup>25</sup> Ai ju tha: “A nuk e kini lexu kurr se qka ka boni Davidi kur ka met ngusht, ai edhe shokt e tij qe jan kon të unt pa bukë? <sup>26</sup> Qysh ka hi në shpin e Zotit, në vaktin e kryepriftit Abjathar, edhe i ka hangër bukët qe jon ofru përpara Zotit si kurban [kurban = Opfergabe për Zotin; n’Gheg: diqka qe e çon njeriu për Zotin, si dhuratë e shenjtë], edhe u ka dhonë dhe shokve të vet, edhe pse nuk kish drejt kërkush tjeter me i hangër, perveç priftave. <sup>27</sup> Masanej ju tha: “Sabati osht bo për njeriun, jo njeriu për sabatin. <sup>28</sup> Përqata Djali i njeriut osht edhe zotni edhe zotni i sabatit.” | ||
{{Querverweise-Metadaten | {{Querverweise-Metadaten | ||
Aktuelle Version vom 28. Februar 2026, 14:51 Uhr
⚠️ KUJDES: Ky kapitull osht tu u përkthy. Mundet me pasë gabime. ⚠️
1 Mas do ditëve, ai u kthy apet në Kapernaum, dhe u perhap fjala që ai osht në shpi. 2 Te ajo shpi u mledhen kaq shum njerz, sa qe mo nuk kish ven kërkun, as te dera e shpisë. Jezusi po rrike me ta edhe po ju kallxojke lajmin e mirë. 3 At’her ja prunë nji njeri të paralizum, qe e qojshin katër veta. 4 Se prej kallabllakut nuk mujshin me e pru drejt te Jezusi. U ngjiten në kulm, e çelen kulmin përmi venin ku u kon Jezusi, e bon nji birë me hij mrena edhe e lëshun posht shtratin ku nejke ai i paralizumi. 5 Kur e pa Jezusi sa besim kishin ata, i tha atij të paralizumit: “Djali jem, gabimet tua jan falë.” 6 Aty jan kane ulë edhe do mësus të ligjit, e po menonin me veti në zemer: 7 “Qysh po guxon ky me fol kshtu? Ky po e shan Zotin. Veç Zoti munet me falë gabimet, kërkush tjetër jo.” 8 Jezusi menjiherë e kuptoj në veti qka po menojshin ata, dhe ju tha: “Pse po i shtini kto mendime në zemrat e juve? 9 Qysh osht ma lehtë? Me i thanë këtij të paralizumit: ‘Gabimet t’u kan falë’, a me i thanë: ‘Çohu, merre shtratin edhe ec’?’ 10 Po veç që me dit ju se Djali i njeriut e ka autoritetin këtu në tokë me i falë gabimet…” Edhe iu drejtu atij të paralizumit: 11 “Une po të thom ty: çohu, merre shtratin ton edhe shko në shpi.” 12 Ai menjiherë u çu, e mori shtratin edhe doli para syve të krejtve. Njerzt u habiten, e lavduen Zotin edhe thojshin: “Kurr nuk kemi pa diqka qeshtu!”
13 Kur po kalonte apet Jezusi kah deti, u mblodhen shumë njerz dhe ai nisi me i msu. 14 Tu ecë Jesusi, e pa Levin, djalin e Alfeut, tu nejt në zyrën ku mblidhen paret. I tha: “Hajde mas meje.” Levi u çu edhe shkoi meniher mas tij. 15 Ma von Jezusi u kon për darkë ne shpin e Mateut
. Shum njerz qe i mbledhin paret per shtet dhe mëkatart hanin bashkë me Jezusin edhe nxonsat e tij, se shumë prej tyne kishin fillu me shku mas tij. 16 Kur e panë qe Jesusi po han dreke, me mëkataret e me ata njerz qe i mledhin paret per shtet,skribet dhe farisejt i kan thanë nxonsave të tij: “Po qysh po ha ky me keta njerz gabimqar?” 17 Jezusi kur i ngoj, ju tha: “Mjekun nuk e lypin ata qe jon shnosh, por ata qe jon te smut. Une s’jom ardh me i thirrë të drejtit, por ata qe bajn gabime.”
18 Nxonsat e Gjonit edhe farisejt bajshin agjerim. Ata erdhën te Jezusi edhe e vetën: “Nxonsat e Gjonit po ninojn, edhe nxonsat e farisejve po ninojn, veç nxonsat e tu jo. Pse jo?” 19 Jezusi ju tha: “Shokët e dhandrit a munen me agjëru ose ninu sa osht dhëndri me ta? Sa e kanë dhëndrin me veti, nuk munen me agjëru . 20 Ka me ardh dita kur dhandri ka mu largu prej tyne. At ditë atëher ata kan me agjëru . 21 Kurrkush s’e harrnon nji tesh ose mantill të vjetër, me nji copë të re, që kur hyn ne uje copa ajo mlidhet dhe prishet hala ma keq . , . 22</sup po kerkush nuk e qet veren e re në kazana të vjeter. Se vera e re e prish lekuren qe e man veren ,edhe vera derdhen e shkon dam.Veren e re e qesin në kazane të rij.
23 Në një sabat, kur po kalojke Jezusi nëpër arat me grun, nxonsat e tij tu ecë fillun me keput bishtat e grunit. 24 Farisejt i thanë: “Kqyre qka po bajn ata! Po bajn diqka qe nuk lejohet në sabat.” 25 Ai ju tha: “A nuk e kini lexu kurr se qka ka boni Davidi kur ka met ngusht, ai edhe shokt e tij qe jan kon të unt pa bukë? 26 Qysh ka hi në shpin e Zotit, në vaktin e kryepriftit Abjathar, edhe i ka hangër bukët qe jon ofru përpara Zotit si kurban [kurban = Opfergabe për Zotin; n’Gheg: diqka qe e çon njeriu për Zotin, si dhuratë e shenjtë], edhe u ka dhonë dhe shokve të vet, edhe pse nuk kish drejt kërkush tjeter me i hangër, perveç priftave. 27 Masanej ju tha: “Sabati osht bo për njeriun, jo njeriu për sabatin. 28 Përqata Djali i njeriut osht edhe zotni edhe zotni i sabatit.”