Fjalët të urta 26
1 Qysh bora s'i ka hije verës, e shiu kohës
së korrjes, qashtu as nderi s'i ka hije budallës.
2 Qysh zogu ka arsye me ikë, e dallëndyshja me
fluturu, qashtu edhe mallkimi ka gjithmonë nji arsye t'vërtetë.
3 Kamxhiku asht për kalin, freri për gomarin,
e shkopi për shpinën e budallenjve.
4 Mos iu përgjigj budallës sipas budallakisë së tij, që
mos me u bo edhe ti si aj.
5 Përgjigju budallës sipas budallakisë së tij, që
mos me mendu se asht i mençëm.
6 Kush ia len nji punë n'dorë budallës, asht si ai që
i gjymton kambët e veta edhe i bon dëm vetes.
7 Qysh kambët e lëshume t'nji njeriu çalaman, qashtu
asht nji fjalë e urtë n'gojën e budallenjve.
8 Qysh me e lidhë nji gur n'hobe, qashtu
asht me i dhanë nder nji budalle.
9 Qysh nji degë me therra n'dorë t'nji t'dehuni, qashtu
asht nji fjalë e urtë n'gojën e budallenjve.
10 Qysh nji harktar që i plagos tjerët pa dallim, qashtu asht
dikush që e merr n'punë nji budallë a nji kalimtar.
11 Qysh qeni kthehet te t'vjellat e veta,
qashtu budalla e përsërit budallakinë e vet.
12 A e ke pa dikon që e mban veten për t'mençëm?
Për nji budallë ka ma shumë shpresë se për të.
13 Përtaci thotë:
„N'rrugë ka nji luan t'ri, nji luan asht n'shesh!“
14 Qysh dera sillet vazhdimisht n'menteshat e veta,
qashtu edhe përtaci sillet n'shtratin e vet.
15 Përtaci e fut dorën n'enën e ushqimit t'gostisë, po mandej
lodhet tepër me e çu dorën prapë te goja.
16 Përtaci e mban veten ma t'mençëm se shtatë
njerëz që japin nji përgjigje me mend.
17 Qysh nji njeri që e kap qenin për veshë, qashtu asht aj që
kalon atypari e nevrikoset për nji grindje që s'ka lidhje me të.
18 Qysh nji i çmendun që gjuan me sene t'zjarrta, shigjeta e vdekje,
19 qashtu asht njeriu që e mashtron tjetrin e thotë:
„Veç hajgare bona!“
20 Ku s'ka dru, zjarri fiket, e
ku s'ka shpifës, grindja pushon.
21 Qysh qymyri mbi gacat e ndezuna e drutë mbi
zjarr, qashtu asht njeriu grindavec që e nxit sherrin.
22 Fjalët e shpifësit janë si kafshata t'shijshme.
Njeriu i përpin e i çon drejt n'bark.
23 Qysh nji shtresë argjendi mbi nji copë ene pi balte, qashtu
janë fjalët e dashuna që dalin pi nji zemër e keqe.
24 Kush i urren tjerët, e mshef urrejtjen me
fjalët e veta, po përbrenda asht plot hile.
25 Edhe nëse flet mirë, mos i beso, se
n'zemrën e tij ka shtatë sene t'neveritshme.
26 Edhe nëse e mshef urrejtjen e vet me hile, e keqja
e tij ka me dalë n'shesh para krejt njerëzve t'mbledhun.
27 Kush e çel nji gropë, ka me ra vetë n'atë gropë, e
kush e rrokullis nji gur, guri ka me iu kthy mbi të.
28 Gjuha që rren i urren ata që i ka shtypë
me rrenat e veta, e goja që lajkaton shkakton shkatërrim.