Jakobit 1
1 Jakovi, rob i Zotit edhe i Zotnisë Jezu Krisht, dymbëdhjetë fiseve që janë të shpërndame gjithandej:
Ju përshëndes!
2 Merreni si gëzim të madh, vllaznit e mi, kur kaloni sprova të ndryshme, 3 sepse e dini që besimi juej, kur sprovohet a asht i vërtetë, prodhon qëndrueshmëri. 4 Po leni që qëndrueshmëria ta kryjë punën e vet, që të jeni të plotë, pa të metë në çdo pikëpamje, edhe mos t’ju mungojë kurgjo.
5 Pra, nëse dikujt pi jush i mungon mençuria, le ta kërkojë vazhdimisht pi Zoti, edhe ka me ju dhanë, sepse Zoti ju jep krejtve me bujari edhe pa ju qortu. 6 Po le të kërkojë vazhdimisht me plot besim, pa dyshu aspak. Sepse aj që dyshon asht si vala e detit që era e shtyn edhe e çon andej-këndej. 7 Po, nji njeri i tillë mos të presë që ka me marrë diçka pi Jehovaj. 8 Aj asht njeri me dy mendje, i paqëndrueshëm në krejt udhët e veta.
9 Po vllau i vorfën e i parëndësishëm le të gëzohet, sepse tash asht i ngritun në nder, 10 kurse i pasuni le të gëzohet sepse asht përulë, se si lulja e fushës, të pasunit kanë me kalu. 11 Po, qysh lind dielli me vapën e vet përvëluese edhe e than bimën, sa lulja i bjen edhe bukuria e saj humb, qashtu edhe të pasunit kanë me kalu derisa janë krejt të zanë me arritë qëllimet e veta.
12 I lumtun asht burri që qëndron në sprova. Sepse pasi të dëshmohet i sprovum, ka me marrë kurorën e jetës, që Jehovaj ja ka premtu atyne që vazhdojnë me e dashtë pa pushim. 13 Kur asht në sprova, askush mos të thotë: „Zoti po më sprovon.“ Sepse Zoti nuk mundet me u sprovua me të keqe, as aj vet nuk e sprovon kërkon. 14 Përkundrazi, secili sprovohet kur dëshira e vet e tërheq edhe e josh. 15 Pastaj, kur dëshira ngjizet, lind gjynahin. Edhe gjynahi, kur kryhet, sjell vdekjen.
16 Mos u mashtroni, vllaznit e mi të dashtun. 17 Çdo dhuratë e mirë edhe çdo dhuratë e përsosun vjen pi nalt, pi Ati i dritave qiellore, që nuk ndryshon si hijet që lëvizin. 18 Ishte vullneti i tij me na sjellë në jetë përmes fjalëve të së vërtetës, që mes krijesave të tij të bohemi nji lloj fryti i parë.
19 Duhet ta dini, vllaznit e mi të dashtun: Secili le të jetë i shpejtë me ngu, i ngadalshëm me folë, i ngadalshëm për zemërim, 20 sepse zemërimi i njeriut nuk çon te ajo që asht e drejtë në sytë e Zotit. 21 Prandaj hjekni pi vetja çdo papastërti edhe çdo gjurmë të keqes, edhe me përulësi lejoni që fjala e Zotit të mbillet në ju, sepse ajo mundet me ju shpëtu.
22 Po mos e ngoni veç fjalën e Zotit, por jetoni edhe simas saj, përndryshe po e mashtroni veten me arsyetime të rreme. 23 Sepse nëse dikush e ngon fjalën e Zotit, po nuk jeton simas saj, aj asht si nji njeri që e kqyr ftyrën e vet në pasqyrë. 24 E kqyr veten, shkon edhe menjiherë harron çfarë njeriu asht. 25 Po kush kqyr thellë në Ligjin e përsosun që sjell liri edhe vazhdon në të, aj nuk asht njeri që e ngon diçka e pastaj e harron, po njeri që jeton simas saj. Edhe ajo që bon ka me e bo të lumtun.
26 Nëse dikush mendon që asht adhurues i Zotit, po nuk e frenon gjuhën e vet, aj po e mashtron zemrën e vet, edhe adhurimi i tij asht i kotë. 27 Lloji i adhurimit që pi pikëpamja e Zotit edhe Atit tonë asht i pastër edhe pa të metë, duket kështu: me u kujdesë për jetimët edhe vejushat në hallin e tyne, edhe me mbetë i panjollë pi bota.