Letra e dytë e Shembujve 20
1 Mas kësaj, moabitët edhe amonitët, bashkë me disa pi amonimëve, kanë ardh me luftu kundër Jozafatit.
2 Jozafatit i kanë kallxu: “Nji ushtri shumë e madhe po vjen kundër teje pi ana e detit, pi Edomi. Tash asht në Hazazon-Tamar, që i thojnë edhe En-Gedi.”
3 Atëher Jozafatin e ka kap frika edhe ka vendos me e lyp Jehovën. Aj e ka thirr krejt Judën me agjëru.
4 Njerëzit e Judës jonë mbledhë për me e pyet Jehovën. Ata kanë ardh pi krejt qytetet e Judës për me kërku këshillë te Jehova.
5 Jozafati u çu para krejt njerëzve të mbledhun pi Juda edhe Jerusalemi, në shpinë e Jehovës, përpara oborrit të ri,
6 edhe u lut: “O Jehova, Zoti i të parëve tonë, a s'je ti Zoti në qiell? A s'sundon ti
mbi krejt mbretnitë e popujve? Në dorën tande asht forca edhe fuqia, e kurrkush s'munet me të dalë kundër.
7 O Zoti jonë, a nuk i ke dëbu banorët e kësaj toke para popullit tand Izrael, edhe masanej ua ke dhanë këtë tokë për gjithmonë pasardhësve të Abrahamit, mikut tand?
8 Ata jonë vendos në këtë tokë edhe e kanë ndërtu aty nji vend të shenjtë për nder të emnit tand. Ata kanë thanë:
9 ‘Nëse na vjen naj fatkeqësi, qoftë luftë me shpatë, naj dënim, murtajë a uri, na kemi me dalë para teje, përpara kësaj shpije, se kjo shpi e mban emnin tand. Edhe kur të jemi në hall, kemi me të thirr për ndihmë. Të lutna, na ngo edhe na shpëto.’
10 E tash kqyri njerëzit pi Amoni, Moabi edhe malet e Seirit. Kur Izraeli ka dalë pi Egjipti, ti s'e ke lanë me hy në vendin e tyne. Izraeli ju ka shmangë edhe s'i ka shkatërru.
11 E qeky asht falënderimi i tyne: tash po vijnë me na dëbu pi prona jote që na e ke dhanë me e trashëgu.
12 O Zoti jonë, a s'ke me i gjyku ata? Na s'kemi fuqi kundër kësaj ushtrie kaq të madhe që po vjen kah na. S'dimë qka me bo ma, po sytë i kemi te ti.”
13 Ndërkohë, krejt Juda po rrinte para Jehovës, bashkë me gratë edhe fëmijët, edhe ata ma të vegjlit.
14 Mes njerëzve të mbledhun u konë edhe Jahazieli, djali i Zakarjës, djali i Benajës, djali i Jeielit, djali i Matanjës. Aj u konë nji levit pi pasardhësit e Asafit. Fryma e Jehovës ka ardh mbi të,
15 edhe aj ka thanë: “Ju krejt të Judës, ju banorë të Jerusalemit, edhe ti mbreti Jozafat, m'ngoni mirë! Jehova po ju thotë: ‘Mos kini frikë edhe mos u tutni pi kësaj ushtrie të madhe. Se kjo luftë s'asht e juaja, po e Zotit.
16 Nesër dilni përpara tyne. Ata kanë me hyp nëpër qafën e Zizit. Keni me i taku në fund të luginës, para shkretinës së Jeruelit.
17 Në këtë luftë ju s'keni nevojë me luftu. Rreshtohuni, rrini në vend edhe kqyrni qysh Jehova ka me ju shpëtu. Ju të Judës edhe të Jerusalemit, mos kini frikë edhe mos u tutni! Nesër dilni përpara tyne, se Jehova ka me konë me ju.’”
18 Menjëherë Jozafati u përkul thellë me ftyrë për tokë. Edhe krejt Juda bashkë me banorët e Jerusalemit ranë përmbys para Jehovës edhe e adhurun atë.
19 Masanej levitët, pasardhësit e Kehatit edhe të Korahut, u çunë edhe e lavdun Jehovën, Zotin e Izraelit, me za shumë të naltë.
20 Të nesërmen herët në sabah, ata u nisën për në shkretinën e Tekoas. Kur po niseshin, Jozafati ka dalë para tyne edhe ka thanë: “Ju burra të Judës edhe ju banorë të Jerusalemit, m'ngoni mirë! Kini besim te Jehova, Zoti juaj, që me mujt me qëndru të fortë. Kini besim te profetët e tij, edhe keni me pas sukses.”
21 Mas u këshillu me popullin, aj ka caktu disa burra për me e lavdu Jehovën me kangë. Ata duhej me u vesh me tesha të shenjta edhe me ec përpara burrave të armatosun, tu knu: “Falënderojeni Jehovën, se dashnia e tij besnike zgjat përgjithmonë.”
22 Kur ata ia nisën me knu kangë lavdie me gëzim, Jehova ka ngritë nji pritë kundër burrave pi Amoni, Moabi edhe malet e Seirit, që kishin hy në Judë. Edhe ata kanë nis me e vra njani-tjetrin.
23 Amonitët edhe moabitët iu vërsulën njerëzve pi malet e Seirit edhe i shkatërrun krejt. Kur i krynë punë me ta, ia nisën me e vra njani-tjetrin.
24 Kur burrat e Judës kanë ardh te kulla e rojës në shkretinë edhe kanë kqyr kah ushtria, i kanë pa veç trupat e të vdekunve të shtrimë në tokë. S'kish mbet asnji i gjallë.
25 Atëher Jozafati edhe njerëzit e tij kanë shku me e mbledhë plaçkën e luftës. Te të vdekunit kanë gjetë shumë tesha, sende me vlerë edhe sene tjera. Kanë marrë aq shumë sa mujshin me bartë. U deshtën tri ditë për me e bartë krejt plaçkën, se u konë shumë.
26 Ditën e katërt jonë mbledhë në luginën e Berakës, ku e kanë lavdu Jehovën. Për qata e kanë qujt qat vend Lugina e Berakës. Edhe sot e kësaj dite i thojnë qashtu.
27 Masanej krejt burrat e Judës edhe të Jerusalemit, me Jozafatin në krye, jonë kthy në Jerusalem. Ata u gëzun shumë, se Jehova ua kish dhanë fitoren kundër armiqve të tyne.
28 Ata kanë hy në Jerusalem me vegla muzikore me tela, harfa edhe trumbeta, edhe kanë shku te shpija e Jehovës.
29 Kur mbretnitë e vendeve e kanë ni që Jehova ka luftu kundër armiqve të Izraelit, i ka kap nji frikë e madhe pi Zotit.
30 Për qata, në mbretninë e Jozafatit s'ka pas trazina. Zoti i tij i ka dhanë qetësi gjithkah përreth.
31 Jozafati ka vazhdu me sundu mbi Judën. Aj i ka pas 35 vjet kur u bo mbret, edhe ka sundu 25 vjet në Jerusalem. Nana e tij e ka pas emnin Azuba edhe u konë vajza e Shilhit.
32 Aj ka ec në të njajtën rrugë si baba i vet Asa. Nuk u largu pi asaj rruge edhe ka bo qka u konë e drejtë në sytë e Jehovës.
33 Po vendet e nalta të adhurimit nuk jonë hjekë. Populli hala nuk e kish përgatit zemrën me i shërby Zotit të të parëve të vet.
34 Krejt pjesa tjetër e historisë së Jozafatit, pi fillimit deri në fund, asht e shkrume në shënimet e Jehut, djalit të Hananit, që jonë përfshi në “Librin e Mbretërve të Izraelit”.
35 Ma vonë, mbreti Jozafat i Judës ka ba aleancë me mbretin Ahazja të Izraelit, që bante punë të këqija.
36 Bashkë me të, si ortak, ka ndërtu anije në Ezion-Geber, që kishin me shku në Tarshish.
37 Po Eliezeri, djali i Dodavahut pi Maresha, i ka profetizu Jozafatit: “Për shkak se je lidh me Ahazjën, Jehova ka me ta shkatërru punën.” Edhe qashtu ka ndodhë. Anijet u thyen edhe s'mujtën me shku në Tarshish.