Letra e parë e Shembujve 12
1 Qeta jonë burrat që kanë ardhë te Davidi në Ziklag, kur aj s’mujke me lëvizë lirshëm për shkak të Saulit, djalit të Kishit. Ata jonë konë pi luftëtarëve të fortë që e kanë ndihmu në luftë.
2 Ata jonë konë shigjetarë edhe dijshin me gjujt gurë me hobe e me lëshu shigjeta, si me dorën e djathtë, si me të majtën. Ata jonë konë pi fisi i Benjaminit, të afërm të Saulit:
3 Ahiezeri, udhëheqësi, edhe Joashi, që të dy djem të Shemaas, gibeatitit, Jezieli edhe Peleti, djemtë e Asmavetit, Beraka, Jehu, anatotiti,
4 Jishmaja, gibeoniti (nji luftëtar i fortë ndër të Tridhjetët edhe udhëheqësi i tyne), Jeremia, Jahazieli, Johanani, Jozabadi, gederatiti,
5 Eluzai, Jerimoti, Bealja, Shemarja, Shefatja, harifiti,
6 Elkana, Jishija, Azareli, Joezeri edhe Jashobeami, korahitët,
7 edhe Joela e Zebadja, djemtë e Jerohamit pi Gedori.
8 Do gaditë kanë kalu në anën e Davidit, kur aj rrike në kalanë e vet në mal, në vend të shkretë. Ata jonë konë luftëtarë të fortë, ushtarë me përvojë në luftë, të gatshëm me mburoja të mëdhaja e heshta. Ftyrat i kishin si të luanave, edhe jonë konë të shpejtë si gazelat nëpër male.
9 I pari u konë Ezeri, i dyti Obadja, i treti Eliabi,
10 i katërti Mishmana, i pesti Jeremia,
11 i gjashti Atai, i shtati Elieli,
12 i teti Johanani, i nandi Elzabadi,
13 i dhjeti Jeremia edhe i njëmbëdhjeti Makbanai.
14 Këta gaditë jonë konë udhëheqës të ushtrisë. Ma i dobti pi tyne mujke me ju dalë përballë 100 burrave, e ma i forti 1 000 burrave.
15 Ata e kanë kalu Jordanin në muajin e parë, kur uji i kishte mbulu brigjet, edhe i kanë përzanë krejt banorët e ultësinave, si në lindje ashtu edhe në perëndim.
16 Edhe burra pi fiset e Benjaminit e të Judës kanë ardhë te Davidi në kalanë e tij në mal.
17 Davidi u ka dalë përpara edhe u ka thanë: “Nëse keni ardhë me paqe me m’ndihmu, jeni të mirëseardhun te unë. Po nëse keni ardhë me m’tradhtu te armiqtë e mi, edhe pse s’kom bo kurgjo të keqe, Zoti i të parëve tanë ka me e pa edhe ka me gjyku.”
18 Atëherë Fryma e Zotit ka ardhë mbi Amasain, udhëheqësin e të Tridhjetëve,
edhe aj ka thanë: “David, na jemi të tutë! O djalë i
Isait, na jemi me ty! Paqe! Paqe për ty, edhe paqe për
atë që të ndihmon! Se Zoti yt po të ndihmon.” Atëherë Davidi
i ka pranu te vetja edhe i ka bo udhëheqës të trupave.
19 Edhe do burra pi fisi i Manaseut kanë kalu në anën e Davidit, kur aj ka shku bashkë me filistinët me luftu kundër Saulit. Po Davidi s’i ka ndihmu filistinët, se prijësit e tyne jonë marrë vesh mes veti edhe e kanë kthy mbrapa, tu thanë: “Ky sigurt ka me kalu në anën e zotnisë së vet, Saulit, edhe neve ka me na kushtu me krye.”
20 Kur Davidi ka shku në Ziklag, qeta burra pi Manaseu kanë kalu në anën e tij: Adnahu, Jozabadi, Jediaeli, Mikaeli, Jozabadi, Elihu edhe Ziletai, udhëheqës të grupeve me nga nji mijë burra të Manaseut.
21 Ata e kanë ndihmu Davidin me luftu kundër nji grupi plaçkitësish, se krejt jonë konë burra të fortë e trima, edhe u bonë udhëheqës të ushtrisë.
22 Për çdo ditë kanë ardhë njerëz te Davidi me e ndihmu, derisa kampi i tij u bo i madh sa kampi i Zotit.
23 Qeky asht numri i krerëve të burrave që jonë konë gati për luftë e që kanë ardhë te Davidi në Hebron, me e bo mbret në vend të Saulit, qysh e ka urdhnu Jehovai.
24 Pi Juda jonë konë 6 800 burra të përgatitun për luftë, të armatosun me mburoja të mëdhaja edhe heshta.
25 Pi fisi i Simeonit jonë konë 7 100 luftëtarë të fortë e trima.
26 Pi levitët jonë konë 4 600 burra.
27 Jehojada u konë kryetari i pasardhësve të Aaronit, edhe me të jonë konë 3 700 burra,
28 si edhe Zadoku, nji djalë i ri, i fortë e trim, bashkë me 22 udhëheqës pi familja e tij e madhe.
29 Pi benjaminitët, të afërmit e Saulit, jonë konë 3 000 burra. Shumica pi tyne ma herët e kishin përkrahë shpinë mbretnore të Saulit.
30 Pi efraimitët jonë konë 20 800 burra të fortë e trima, që kishin nam të madh në familjet e tyne të mëdhaja.
31 Pi gjysma e fisit të Manaseut jonë konë 18 000 burra, që ishin caktu me emën me ardhë e me e bo Davidin mbret.
32 Pi fisi i Isaharit jonë konë 200 udhëheqës që e kuptojshin mirë qka lypte koha edhe e dijshin qka duhej me bo Izraeli. Krejt vllaznitë e tyne jonë konë nën urdhnat e tyne.
33 Pi Zebuloni jonë konë 50 000 burra të gatshëm për luftë, të rreshtum në ushtri edhe të pajisun me krejt llojet e armëve të luftës. Krejt e kanë përkrahë Davidin me gjithë zemër.
34 Pi Neftali jonë konë 1 000 prijësa, bashkë me 37 000 burra me mburoja të mëdhaja e heshta.
35 Pi danitët jonë konë 28 600 burra të rreshtum për luftë.
36 Edhe pi Asheri jonë konë 40 000 ushtarë të gatshëm për luftë, të rreshtum në ushtri.
37 Pi ana tjetër e Jordanit, pi rubenitët, gaditët edhe gjysma e fisit të Manaseut, jonë konë 120 000 ushtarë, të pajisun me lloj-lloj armësh.
38 Krejt këta jonë konë luftëtarë edhe jonë rreshtu bashkë për luftë. Kanë ardhë në Hebron me gjithë zemër, me e bo Davidin mbret të krejt Izraelit. Edhe krejt izraelitët tjerë u pajtun që Davidi me u bo mbret.
39 Ata kanë nejtë aty te Davidi tri ditë, kanë hangër edhe kanë pi, se vllaznitë e tyne i kishin përgatitë krejt qka u duhej.
40 Edhe njerëzit e vendeve përreth, madje deri pi Isahari, Zebuloni e Neftali, kanë pru ushqim me gomarë, deve, mushka edhe qe: miell, fiq të shtypun, rrush të thatë, verë, vaj, lopë edhe dele me bollëk, se në Izrael u konë gëzim i madh.