Letra i dytë te Korintasve 2
1 Pra, e kom vendosë mos me ardh prapë te ju me mërzi. 2 Se nëse unë ju boj juve të mërzitun, kush ka me m’gëzu mue, përveç atij që unë e kom bo të mërzitun? 3 Ju kom shkru që, kur të vij, ata për të cilët duhet me u gëzu mos me m’bo të mërzitun. Se po besoj që ajo që m’gëzon mu, ju gëzon edhe juve krejt. 4 Ju kom shkru me shumë hall, me ankth në zemër edhe me shumë lot, jo për me ju bo të mërzitun, po që me ditë sa shumë ju du.
5 Nëse dikush ka shkaktu mërzi, aj nuk m’ka mërzitë veç mu, po deri diku juve krejtve, e nuk po du me kon tepër i rreptë në qka po thom. 6 Për nji njeri të tillë mjafton qortimi që ia ka dhanë shumica. 7 Tash, përkundrazi, ju duhet me ia falë edhe me e ngushëllu, që mos me e kaplu mërzia e tepërt. 8 Për qata po ju nxis që me ia vërtetu dashninë tuaj. 9 Se ju kom shkru edhe për qita arsye, që me pa a keni me tregu bindje në krejt senet. 10 Nëse ju ia falni dikujt diçka, edhe unë ia fali. Po, çkado që kom falë, nëse kom pasë diçka me falë, e kom falë për hirin juv para Krishtit, 11 që mos me na e hedhë Satani, se na i dimë qëllimet e tij.
12 Kur kom ardh në Troas për me e shpallë lajmin e mirë për Krishtin, edhe m’u çel nji derë në veprën e Zotnisë, 13 nuk gjeta rahat, sepse nuk e gjeta vllaun tem Titin. Prandaj u përshëndeta me ta edhe ika për në Maqedoni.
14 Po falënderimi i takon Zotit, që gjithmonë na merr me veti në marshin e fitores bashkë me Krishtin, edhe përmes nesh e përhap në çdo ven aromën e njohnisë për të! 15 Se për Zotin na jemi aromë e mirë e Krishtit, edhe mes atyne që po shpëtohen, edhe mes atyne që po shkojnë drejt shkatërrimit: 16 për këta të fundit jemi erë e vdekjes që çon në vdekje, kurse për të parët aromë e jetës që çon në jetë. E kush asht i aftë mjaft për qita? 17 Na. Se na nuk po e tregtojmë fjalën e Zotit si shumë tjerë, po si të çumë pi Zotit flasim me krejt çiltërsi, po, para Zotit të lidhun me Krishtin.