Letra i parë te Tesaloniqsve 3
1 Prandaj, kur nuk mujtem ma me duru, na u duk ma së miri me mbetë vetë në Athinë. 2 E dërguam Timoteun, vllaun tonë edhe shërbëtorin e Zotit për lajmin e mirë për Krishtin, që me ju forcu edhe me ju ngushëllu në besim, 3 që askush mos me u lëkundë për shkak të këtyne vështirësive. Sepse ju vetë e dini që nuk mundemi me ju ikë këtyne vuajtjeve. 4 Kur ishim te ju, ju thamë vazhdimisht qysh ma përpara që duhet me kalu vështirësi, edhe qysh e dini, qashtu edhe ndodhi. 5 Prandaj, kur nuk mujta ma me duru, e dërgova te ju për me marrë vesh për besnikërinë tuej. Se mos ju kishte sprovua Tunduesi në naj mënyrë, edhe puna jonë e randë kishte dalë kot.
6 Po Timoteu sapo u kthye pi ju edhe na solli lajmin e mirë që jeni besnikë edhe keni dashni, që vazhdoni gjithmonë me na kujtu për të mirë, edhe që keni mall me na pa prapë, qysh edhe na kemi mall për ju. 7 Prandaj, vllazën, në krejt shqetësimet edhe vështirësitë tona, jemi ngushëllu përmes jush edhe përmes besnikërisë që po tregoni. 8 Sepse nëse ju qëndroni të fortë në Zotninë, atëherë na marrim jetë prapë. 9 Qysh mundemi me ja tregu Zotit tonë falënderimin për ju, për krejt gëzimin e madh që po e ndijmë para tij për shkak tuej? 10 Lutemi ditë e natë, sa ma fort që mundemi, që me ju pa personalisht edhe me plotësu çka i mungon hala besimit tuej.
11 Po lutemi që vetë Zoti edhe Ati jonë, bashkë me Zotninë tonë Jezus, me na e hapë udhën për te ju. 12 Përveç kësaj, Zotnia e rrittë dashninë tuej për njani-tjetrin edhe për krejt njerzt, po, e baftë me vërshu, qysh edhe dashnia jonë për ju po vërshon, 13 që aj me jau forcu zemrat, që të jenë pa të metë edhe të shenjta para Zotit edhe Atit tonë gjatë pranisë së Zotnisë tonë Jezus me krejt të shenjtit e tij.