Libri i dytë i Musës 13
1 Jehovai i tha prapë Moisiut:
2 „Krejt të parëlindunit meshkuj te izraelitët, veçojini për mu. Djali i parë që lind edhe kafsha e parë mashkull që lind, më takojnë mu.“
3 Pastaj Moisiu i tha popullit: „Kujtojeni gjithmonë këtë ditë, kur keni dalë pi Egjiptit, ku keni jetu si skllevën, se Jehovai ju ka nxjerrë pi aty me dorën e vet të fortë. Për qata s’guxoni me hangër kurgjo që ka tharm.
4 Sot po dilni pi këtu, në mujin Abib.
5 Kur Jehovai ka me të çu në vendin e kananitëve, hetitëve, amoritëve, hivitëve edhe jebusitëve, vendin që ua ka premtu të parëve tu me betim, nji vend ku rrjedh qumësht e mjaltë, atëherë duhet me e mbajtë këtë festë në këtë muj.
6 Për shtatë ditë duhet me hangër bukë pa tharm, e ditën e shtatë duhet me e mbajtë nji festë për Jehovain.
7 Gjatë krejt këtyne shtatë ditëve duhet me hangër bukë pa tharm. Te ti s’guxon me u gjetë kurgjo që ka tharm, e as tharm s’guxon me pasë kërkund në krejt vendin tand.
8 Atë ditë thuji djalit tand: ‘Këtë po e boj për me e kujtu qka ka ba Jehovai për mu, kur kom dalë pi Egjiptit.’
9 Kjo ka me të shërby si nji shenjë në dorën tande edhe si nji shenjë përkujtimi në ballin tand, që ligji i Jehovait me kon në buzët e tua. Se Jehovai të ka nxjerrë pi Egjiptit me dorën e vet të fortë.
10 Këtë urdhën duhet me e mbajtë çdo vit, në kohën e caktume.
11 Kur Jehovai ka me të çu në vendin e kananitëve edhe ka me ta dhanë atë vend, qysh të ka premtu me betim ty edhe të parëve tu,
12 atëherë duhet me ia kushtu Jehovait secilin djalë të parëlindun, edhe secilën kafshë mashkull që lind e para pi bagëtia që ki me e pasë. Krejt meshkujt e parëlindun i takojnë Jehovait.
13 Secilin gomar të parëlindun duhet me e shpengu me nji dele. Nëse s’e shpengon, duhet me ia thy qafën. Edhe secilin djalë të parëlindun pi djemtë tu duhet me e shpengu.
14 E nëse ma vonë djali yt të vet: ‘Qka domethanë kjo?’, atëherë thuji: ‘Jehovai na ka çliru me dorën e vet të fortë pi skllavnia në Egjipt.
15 Kur faraoni me kryefortësi s’ka dashtë me na lëshu me shku, Jehovai i ka mbytë krejt të parëlindunit në Egjipt, si të njerëzve, ashtu edhe të bagëtisë. Për qata unë ia boj kurban Jehovait secilën kafshë mashkull që lind e para, e secilin djalë tem të parëlindun e shpengoj.’
16 Kjo ka me të shërby si nji shenjë në dorën tande edhe si nji shirit në ballin tand, se Jehovai na ka nxjerrë pi Egjiptit me dorën e vet të fortë.“
17 Kur faraoni e ka lëshu popullin me shku, Zoti s’e ka çu nëpër rrugën që kalon në vendin e filistinëve, edhe pse ajo rrugë u konë ma e shkurtë. Se Zoti ka thanë: „Nëse populli përballet me luftë, nashta ka me ndërru mendje edhe ka me u kthy prapë në Egjipt.“
18 Për qata Zoti e ka çu popullin rrugës ma të gatë, nëpër shkretinë kah Deti i Kuq. Izraelitët kanë dalë pi Egjiptit të rreshtum si për luftë.
19 Moisiu e ka marrë me veti edhe trupin e pajetë të Jozefit, se Jozefi i kishte shti djemtë e Izraelit me u betu seriozisht, tu ju thanë: „Zoti pa tjetër ka me u kujdesë për ju. Kur të largoheni pi këtu, merrne edhe trupin tem me veti.“
20 Pastaj janë nisë pi Sukoti edhe e kanë ngritë kampin në Etham, në skaj të shkretinës.
21 Jehovai ka ecë përpara tyne, ditën në nji shtyllë reje për me ua kallxu rrugën, e natën në nji shtyllë zjarri për me ju ba dritë. Kështu ata kanë mujt me udhëtu edhe ditën edhe natën.
22 Ditën shtylla e resë ka nejtë gjithmonë përpara popullit, e natën shtylla e zjarrit.