Libri i dytë i Musës 32
1 Kur populli e ka pa që Moisiu s’po zhdrypte pi malit për nji kohë të gjatë, jonë mbledhë rreth Aaronit edhe kanë kërku: „Hajde, na e ban nji zot që me na pri! Kush e din qka i ka ndodhë këtij Moisiut, atij njeriut që na ka nxjerrë pi Egjiptit!“
2 Atëherë Aaroni ju ka thanë: „Hiqjau vathët e arit pi veshëve grave, djemve edhe çikave tueja, edhe m’i sillni mu.“
3 Kështu krejt i kanë hjekë vathët e arit pi veshëve edhe ia kanë pru Aaronit.
4 Aj e ka marrë arin pi tyne, e ka punu me nji vegël për gdhendje edhe ka ba pi tij nji statujë n’formë viçi. Njerëzit kanë nisë me thirrë: „O Izrael, ky asht zoti yt, që t’ka nxjerrë pi Egjiptit!“
5 Kur Aaroni e ka pa këtë, e ka ndërtu nji altar përpara viçit edhe ka shpallë: „Nesër asht festë për Jehovën.“
6 Të nesërmen herët n’mëngjes kanë nisë me dhanë kurbane që digjen krejt edhe kurbane të bashkësisë. Pastaj jonë ulë, kanë hangër e kanë pi. Masanej jonë çu edhe kanë nisë me u argëtu.
7 Atëherë Jehovai i ka thanë Moisiut: „Shko, zhdryp, se populli yt, që e ke nxjerrë pi Egjiptit, ka ba nji punë shumë t’keqe.
8 Ata e kanë lanë shpejt rrugën që ua kom tregu. E kanë ba nji statujë n’formë viçi edhe vazhdimisht po përkulen para saj. Po i japin kurbane edhe po thonë: ‘O Izrael, ky asht zoti yt, që t’ka nxjerrë pi Egjiptit!’“
9 Jehovai i ka thanë prapë Moisiut: „E kom pa sa kryefortë asht ky popull.
10 Prandaj tash m’len rehat, se kom me i shfarosë pi idhnimi tem t’madh, e n’vend të tyne, pi teje kom me ba nji popull të madh.“
11 Atëherë Moisiu i ka lutë fort Jehovës, Zotit të vet: „Ah, Jehova, pse me e kthy idhnimin tand t’madh kundër popullit tand, kur ti e ke nxjerrë pi Egjiptit me fuqi të madhe edhe me dorë të fortë?
12 Pse me thanë egjiptianët: ‘Aj i ka nxjerrë me qëllim t’keq. Ka dashtë me i vra n’male edhe me i zhdukë pi faqja e dheut’? Largoje idhnimin tand t’madh edhe mendoje prapë vendimin për me ia pru këtë fatkeqësi popullit tand.
13 Kujtoji shërbëtorët e tu, Abrahamin, Isakun edhe Izraelin, të cilëve ju ke betu n’vetveten tande: ‘Kom me i ba pasardhësit tuej të shumtë sa yjet n’qiell. Kom me jau dhanë krejt vendin për t’cilin kom folë, që me e pasë për veti përgjithmonë.’“
14 Atëherë Jehovai e ka mendu prapë atë që e ka thanë, se ka me i pru fatkeqësi popullit të vet.
15 Pastaj Moisiu asht kthy edhe ka zhdryp pi malit me dy pllakat e ligjit n’dorë. Pllakat u konë t’shkrume n’të dy anët, përpara edhe mrapa.
16 Vetë Zoti i ka ba pllakat, edhe shkrimi i gdhendun n’to u konë shkrimi i Zotit.
17 Kur Josua e ka ni britmën e madhe të njerëzve, i ka thanë Moisiut: „Po nihet si zhurmë lufte n’kamp.“
18 Po Moisiu ia ka kthy: „Kjo
s’asht zhurma e kangës për fitore, as
zhurma e vajtimit për humbje. Unë
po ni nji tjetër lloj kange.“
19 Kur Moisiu i asht afru kampit edhe e ka pa viçin e vallet, e ka kapë idhnimi i madh. I ka gjujtë pllakat për toke, e ato jonë thy te rranza e malit.
20 E ka marrë viçin që e kanë ba, e ka djegë edhe e ka blu derisa u ba pluhun. Atë pluhun e ka shpërnda mbi ujë, edhe i ka detyru izraelitët me e pi.
21 Pastaj Moisiu e ka pyetë Aaronin: „Qka të ka ba ky popull, që ti me e futë n’nji mëkat kaq t’madh?“
22 Aaroni i ka thanë: „Mos u idhno, zotni jem. Ti e din që ata jonë të prirun kah e keqja.
23 Prandaj m’kanë thanë: ‘Na e ban nji zot që me na pri! Kush e din qka i ka ndodhë këtij Moisiut, atij njeriut që na ka nxjerrë pi Egjiptit!’
24 Unë ju kom thanë: ‘Kush ka ar, le ta hjekë edhe ma jep mu.’ Pastaj e kom gjujtë n’zjarr, edhe ka dalë ky viç.“
25 Moisiu e ka pa që populli s’po përmbahej hiq, se Aaroni i ka lanë me ba qka t’dojnë. Kjo u konë turp para armiqve të tyne.
26 Atëherë Moisiu ka dalë te porta e kampit edhe ka thirrë: „Kush asht n’anën e Jehovës? Hajdeni te unë!“ Krejt levitët jonë mbledhë te aj.
27 Pastaj ju ka thanë: „Kështu thotë Jehovai, Zoti i Izraelit: ‘Vnojini krejt shpatat n’brez edhe kaloni pi nji portë te tjetra nëpër krejt kampin. Vritni vllaznit tuej, kojshitë tuej edhe krejt ata që i keni t’afërt.’“
28 Levitët e kanë ba qka ju ka urdhnu Moisiu. Kështu atë ditë jonë vra rreth 3.000 burra.
29 Pastaj Moisiu ju ka thanë: „Ndajeni veten sot për Jehovën, se secili pi juve ka dalë kundër djalit të vet edhe vllaut të vet. Sot aj ka me ju dhanë bekimin e tij.“
30 Menjëherë të nesërmen Moisiu i ka thanë popullit: „Keni ba nji mëkat shumë t’randë. Tash kom me hyp te Jehovai. Ndoshta muj me ba shlyerje për mëkatin tuej.“
31 Kështu Moisiu u kthy te Jehovai edhe i ka thanë: „Ky popull ka ba me t’vërtetë nji mëkat shumë t’madh! E kanë ba për veti nji zot pi ari!
32 Po nëse asht vullneti yt, faljau mëkatin. E nëse jo, atëherë t’lutna, m’fshij pi librit që e ke shkru.“
33 Po Jehovai i ka thanë Moisiut: „Atë që ka ba mëkat kundër meje, kom me e fshi pi librit tem.
34 Tash shko edhe prije popullin te vendi për t’cilin t’kom folë. Engjëlli jem ka me shku para teje. E ditën kur t’ju kërkoj llogari, kom me i dënu për mëkatin e tyne.“
35 Pastaj Jehovai e ka dënu popullin, se e kanë ba viçin, atë viç që e ka ba Aaroni.