Libri i dytë i Musës 4
1 Po Moisiu iu përgjigj: “Po nëse ata s’më besojnë edhe s’më ngojnë? Se kanë me thanë: ‘Ty s’t’u ka shfaqë Jehova.’”
2 Atëherë Jehova e veti: “Qka e ki qaty në dorë?” Aj iu përgjigj: “Nji shkop.”
3 Zoti i tha: “Gjuje për tokë.” Kur Moisiu e gjujti për tokë, shkopi u bo gjarpën, edhe Moisiu iku pi tij.
4 Atëherë Jehova i tha Moisiut: “Zgjate dorën edhe kape për bisht.” Moisiu e kapi për bisht, edhe gjarpni u bo apet shkop në dorën e tij.
5 Masanej Zoti tha: “Kështu ata kanë me besu që ty t’u ka shfaqë Jehova, Zoti i të parëve të tyne, Zoti i Abrahamit, Zoti i Isakut edhe Zoti i Jakobit.”
6 Masanej Jehova i tha: “Fute pak dorën nalt mrena teshës tande.” Aj e futi dorën mrena teshës, e kur e nxori, dora i ishte mbulu me lebër, e bardhë si bora.
7 Masanej Zoti i tha: “Fute edhe nji herë dorën nalt mrena teshës.” Aj e futi dorën apet mrena teshës, e kur e nxori, dora iu kish bo prapë si pjesa tjetër e trupit.
8 Zoti i tha: “Nëse ata s’të besojnë edhe s’ia vnojnë veshin shenjës së parë, atëherë pa tjetër kanë me ia vnu veshin shenjës së dytë.
9 Po nëse s’i pranojnë asnjënën pi ktyne dy shenjave edhe s’dojnë me të ngu, atëherë merre pak ujë pi lumit Nil edhe derdhe mbi tokë të thatë. Uji që e merr pi Nilit ka me u bo gjak mbi tokën e thatë.”
10 Atëherë Moisiu i tha Jehovës: “M’fal, Jehova, po unë kurrë s’kom ditë me folë mirë, as ma herët, e as tash, pi kur ti ke nisë me folë me mu, shërbëtorin tand. E kom zor me folë, edhe gjuha më shkon kadalë.”
11 Jehova iu përgjigj: “Kush ia ka dhonë gojën njeriut? Kush e bon njerin memec a shurdh, me mujt me pa a me konë i verbër? A s’jom unë, Jehova?
12 Prandaj, tash shko. Unë kom me konë me ty kur të folsh, edhe kom me të msu qka me thanë.”
13 Po Moisiu iu përgjigj: “M’fal, Jehova, po të lutna çoje dikon tjetër, këdo që don ti.”
14 Atëherë Jehova u idhnu shumë me Moisiun edhe i tha: “Po vllau yt Aroni, leviti? Unë e di që aj din me folë shumë mirë. Aj veç asht nisë me ardhë te ti. Kur të sheh, ka me u gëzu me krejt zemër.
15 Ti foli atij edhe vnoja fjalët në gojë. Unë kom me ju ndihmu ty edhe atij kur të folni, edhe kom me ju kallxu qka me bo.
16 Aj ka me folë për ty para popullit edhe ka me konë zani yt, e ti ki me konë si Zot për të.
17 E ti merre këtë shkop në dorë, se me të ki me i bo shenjat.”
18 Masanej Moisiu u kthy te vjehrri i vet, Jethro, edhe i tha: “Të lutna, po du me shku. Du me u kthy te vllaznit e mi në Egjipt, me pa a jonë hala gjallë.” Jethro iu përgjigj: “Shko në paqe.”
19 Masanej Jehova i tha Moisiut në Midian: “Shko, kthehu në Egjipt, se krejt ata që kanë dasht me të mbytë kanë dekë.”
20 Atëherë Moisiu e mori grunë edhe djemtë e vet, i hypi mbi nji gomar edhe u nis me u kthy në Egjipt. E mori me veti edhe shkopin e Zotit të vërtetë në dorë.
21 Masanej Jehova i tha Moisiut: “Kur të kthehesh në Egjipt, kqyr me i bo para faraonit krejt mrekullitë për të cilat të kom dhonë fuqi. Po unë kom me leju që zemra e tij me u bo e fortë, edhe aj s’ka me e lanë popullin me shku.
22 Ti thuji faraonit: ‘Kështu thotë Jehova: “Izraeli asht djali jem, i parëlinduni jem.
23 Unë po të thom: Lëshoje djalin tem me shku, që me më shërby. Po nëse s’pranon me e lëshu, unë kom me ta mbytë djalin tand, të parëlindunin tand.”’”
24 Rrugës, te vendi ku u ndalën me bujtë, Jehova i doli përpara edhe u mundu me e mbytë.
25 Atëherë Zipora e mori nji gur stralli edhe e bani djalin e vet synet. Masanej e bani që lëkura e preme me ia prekë kambët, edhe tha: “Kjo asht se ti je për mu dhëndërr gjaku.”
26 Atëherë Zoti e la me shku. Në atë kohë ajo tha: “Dhëndërr gjaku”, për shkak të synetisë.
27 Jehova i tha Aronit: “Shko në shkretinë me e taku Moisiun.” Atëherë Aroni u nis, e takoi Moisiun te mali i Zotit të vërtetë edhe e përshëndeti me nji puthje.
28 Moisiu ia kallxoi Aronit krejt qka i kishte thanë Jehova, që e kishte çu, edhe ia kallxoi krejt shenjat që duhej me i bo simas urdhrit të Zotit.
29 Masanej Moisiu edhe Aroni u nisën edhe i mblodhën krejt pleqtë e izraelitëve.
30 Aroni ua tha krejt fjalët që Jehova ia kishte thanë Moisiut, edhe i bani shenjat para syve të popullit.
31 Atëherë populli besoi. Kur izraelitët e ninë që Jehova u kishte kushtu vëmendje edhe i kishte pa vuajtjet e tyne, u përkulën edhe ranë përmbys për tokë.