Libri i katërt i Musës 15
1 Jehovai i ka thanë prapë Moisiut:
2 “Fol me izraelitët edhe thuaju: ‘Kur t'mrrini në tokën që unë po jua jap për me banu,
3 edhe doni me i çu Jehovait nji kurban që digjet n'zjarm, qoftë pi bagëtive të mëdhaja a të vogla, qoftë kurban që digjet krejt, a kurban për nji zotim të veçantë, a kurban që e jepni me qef, a kurban për festat tuaja të vitit, që me pasë erë të mirë për Jehovain,
4 atëherë kush e jep kurbanin ka me ia çu Jehovait edhe nji të dhjetën e nji efe miell të imët, të përzimë me nji të katërtën e nji hini vaj, si kurban pi drithit.
5 Bashkë me kurbanin që digjet krejt, ose me kurbanin e nji qingji mashkull, ke me dhanë edhe nji të katërtën e nji hini venë si kurban që derdhet.
6 Për nji dash, ke me dhanë si kurban pi drithit dy të dhjetat e nji efe miell të imët, të përzimë me nji të tretën e nji hini vaj.
7 Edhe si kurban që derdhet, ke me dhanë nji të tretën e nji hini venë, që me pasë erë të mirë për Jehovain.
8 Po nëse i çon Jehovait nji dem si kurban që digjet krejt, ose si kurban për nji zotim të veçantë, ose bashkë me kurbanet e bashkësisë,
9 atëherë bashkë me demin ke me dhanë edhe tri të dhjetat e nji efe miell të imët, të përzimë me gjysmë hini vaj, si kurban pi drithit.
10 Përveç kësaj, ke me dhanë edhe gjysmë hini venë si kurban që derdhet, nji kurban që digjet n'zjarm edhe ka erë të mirë për Jehovain.
11 Qashtu keni me vepru për çdo dem, çdo dash, çdo qingj mashkull edhe çdo cjap.
12 Sa kafshë që i jepni si kurban, për secilën keni me vepru qashtu, sipas numrit të tyne.
13 Qashtu ka me vepru çdo izraelit i lindun në Izrael, kur i çon Jehovait nji kurban që digjet n'zjarm edhe ka erë të mirë për të.
14 Nëse nji i huj që banon mes juve, ose dikush që ka jetu mes juve brez mas brezi, don me i çu Jehovait nji kurban që digjet n'zjarm edhe ka erë të mirë për të, aj ka me vepru njajt si ju.
15 Për ju që jeni pjesë e bashkësisë edhe për të hujin që banon mes juve, ka me vlejtë i njejti rregull. Ky rregull ka me vlejtë përgjithmonë për krejt brezat tuaj. Para Jehovait s'ka me pasë dallim mes juve edhe të hujit që banon mes juve.
16 I njejti ligj edhe i njejti vendim i drejtësisë ka me vlejtë për ju edhe për të hujin që banon mes juve.’”
17 Jehovai i ka thanë prapë Moisiut:
18 “Fol me izraelitët edhe thuaju: ‘Kur t'mrrini në tokën ku unë kam me ju çu,
19 edhe të hani bukë pi asaj toke, keni me i dhanë Jehovait nji pjesë si dhuratë.
20 Pi mielli i parë që e bluani trashë, keni me bo bukë në formë unaze edhe keni me i dhanë si dhuratë, njajt qysh e jepni dhuratën pi lama ku e shini drithin.
21 Brez mas brezi, keni me i dhanë Jehovait nji pjesë pi mielli të parë që e bluani trashë.
22 Nëse gaboni edhe nuk i mbani krejt këto urdhna që Jehovai ia ka thanë Moisiut,
23 domethanë krejt qka Jehovai ju ka urdhnu juve edhe brezave që kanë me ardhë mas juve, përmes Moisiut, qysh pi ditës kur Jehovai ka nisë me i dhanë urdhnat,
24 edhe nëse ky gabim asht bo pa dashje, pa e ditë bashkësia, atëherë krejt bashkësia ka me dhanë nji dem të ri si kurban që digjet krejt, që me pasë erë të mirë për Jehovain. Bashkë me të kanë me dhanë edhe kurbanin pi drithit edhe kurbanin që derdhet, qysh e lyp rregulli i zakonshëm, si edhe nji cjap të ri si kurban për gjynah.
25 Prifti ka me bo shlyerjen e gjynahit për krejt bashkësinë e izraelitëve, edhe ka me ju falë. Se gabimi u bo pa dashje, edhe ata kanë dhanë nji kurban që digjet n'zjarm për Jehovain, si edhe nji kurban për gjynah para Jehovait, për gabimin e tyne.
26 Krejt bashkësisë së izraelitëve edhe të hujit që banon mes tyne ka me ju falë, se ky u konë nji gabim pa dashje i krejt popullit.
27 Nëse nji person bon gjynah pa dashje, ka me dhanë nji dhi femën që s'i ka ma shumë se nji vjet, si kurban për gjynah.
28 Prifti ka me bo shlyerjen e gjynahit për personin që ka gabu para Jehovait, tu bo gjynah pa dashje. Qashtu ka me ia shly gjynahin edhe atij ka me iu falë.
29 Për secilin që bon diçka pa dashje, ka me vlejtë i njejti ligj, qoftë izraelit i lindun në Izrael, qoftë i huj që banon mes tyne.
30 Po nëse dikush bon diçka me qëllim, qoftë vendas a i huj që banon mes juve, aj e fyen Jehovain edhe duhet me u përjashtu pi popullit të vet.
31 Se aj i ka përbuzë fjalët e Jehovait edhe e ka shkelë urdhnin e tij. Për qata, patjetër ka me u përjashtu. Fajin e vet ka me e mbajtë vetë.’”
32 Kur izraelitët u konë në shkretinë, nji ditë e kanë pa nji burrë tu mbledhë copa druni ditën e sabatit.
33 Ata që e kanë zanë tu mbledhë druj, e kanë çu te Moisiu, te Aaroni edhe para krejt bashkësisë.
34 E kanë mbajtë nën ruajtje, se hala s'u konë dhanë nji urdhën i qartë qka me bo me të.
35 Jehovai i ka thanë Moisiut: “Ky burrë patjetër duhet me u dënu me vdekje. Krejt bashkësia ka me e gjujtë me gurë jashtë kampit.”
36 Atëherë krejt bashkësia e ka nxjerrë jashtë kampit edhe e kanë gjujtë me gurë derisa ka dekë, tamam qysh Jehovai e ka urdhnu Moisiun.
37 Masanej Jehovai i ka thanë Moisiut:
38 “Fol me izraelitët edhe thuaju që, brez mas brezi, kanë me i bo thekë n'fund të teshave të veta. Përmi kindin me thekë kanë me vnu edhe nji pe të kaltër.
39 ‘Këtë kind me thekë keni me e pasë që, sa herë ta shihni, me ju kujtu krejt urdhnat e Jehovait edhe me i mbajtë ata. Mos shkoni mas asaj qka ju thotë zemra edhe qka ju shohin sytë, se ato ju shtyjnë me mos më nejtë besnik.
40 Kjo ka me ju ndihmu me i kujtu krejt urdhnat e mi, me i mbajtë ata edhe me konë të shenjtë për Zotin tuaj.
41 Unë jom Jehovai, Zoti juaj, që ju kom nxjerrë pi Egjiptit, që me konë Zoti juaj. Unë jom Jehovai, Zoti juaj.’”